Oprócz licznych koncertów, niemniej burzliwych aniżeli w początku kariery, zespół zaczął prezentować się w radio i telewizji. Wszystko dzięki zabiegom managera, Roba Grettona - oraz wyczynom poszczególnych muzyków - od proszenia, aż do grożenia śmiercią przedstawicielom mass mediów. W pewnym momencie doszło nawet do spotkania z legendarnym Johnem Peel' em, u którego dokonano dwóch sesji nagraniowych.
W 1978 roku zainteresował się nimi Martin Hannet, nierzadko postrzegany jako piąty członek w składzie, z uwagi na swoje wielkie zaangażowanie. Cały charakterystyczny szlif produkcyjny zespół zawdzięcza wyłącznie jemu.
Odtąd też szybkie, ostre, niezbyt dobrze zagrane, punkowe piosenki z początkowego okresu istnienia, ustąpiły miejsca zupełnie innej muzyce, a całości dopełniały niebanalne teksty warte zastanowienia. Joy Division często spędzali w studio całe noce lub weekendy i dni wolne od codziennej ciężkiej pracy, aby lepiej poznać proces nagrań i produkcji oraz poprawić swoje umiejętności techniczne.
W końcu, w roku 1979 firma Factory Records wydała wreszcie album "Unknown Pleasures", który zebrał bardzo dobre recenzje wśród znawców i sprzedał się w dosyć dużej liczbie. Również w 1979 żona Iana Curtisa urodziła mu córkę - Natalie.
Dobry nastrój członków Joy Division, które po okresie kpin oraz wyśmiewania z uwagi na robotnicze pochodzenie, dokonywanego przez inne zespoły, złożone z zawistnych i dobrze sytuowanych paniczy, odnosiło coraz większe sukcesy - przerwała nagła, gwałtownie pogłębiająca się choroba Iana Curtisa - epilepsja. Do ataków dochodziło co gorsza również podczas koncertów.
Po dzień dzisiejszy wielką zagadką pozostaje to, czemu Ian zaczął nagle chorować. Niektórzy mówią, iż był zdolny do niesamowitej empatii, a przez to był zbyt wrażliwy na otaczający go świat i zdawał się przez to podzielać cierpienia całej ludzkości. Jak jednak było w rzeczywistości- wiedział to tylko sam Ian Curtis, który wnet zabrał do grobu swoją tajemnicę.
Joy Division odbyło na przełomie 1979 i 1980 roku długą trasę po Europie, promując nagrania przygotowywane na nowy album, jak też starszy dorobek. Na ogół spotykali się z entuzjastyczną reakcją publiczności - zwłaszcza niemieccy punkowie zgotowali im gorące przyjęcie. Podobnie potraktowano ich we Francji, Holandii i Belgii, gdzie pokazali się w najlepszej koncertowej formie. Muzycy zespołu, na codzień skromni robotnicy, nie potrafili zachowywać się jak gwiazdy (oprócz Iana) - lecz na scenie posiadali również, bez żadnego aktorstwa - olbrzymią charyzmę.
Pomimo bardzo delikatnego stanu zdrowia wokalisty, którego cała trasa dodatkowo osłabiła - w roku 1980 zabrano się za nagrania do drugiego albumu, który miał się okazać ostatnim dla Joy Division.
"Closer", będący rozpaczliwym wołaniem Iana o pomoc oraz jednoczesnym pragnieniem jak najszybszej śmierci, to płyta bardzo ponura, pozbawiona wszelkiej nadziei. Wcześniejsze nagrania, nawet te najbardziej mroczne, wydają się brzmieć niewinnie w porównaniu z nowymi kompozycjami. Martin Hannet, oswojony już z nową formą sztuki, stonował brzmienie, czyniąc je znacznie dojrzalszym, a na dodatek namówił zespół do częstszego i bardziej wyrazistego stosowania syntezatora, używanego wcześniej wyłącznie minimalnie. Całość albumu pozostaje jednakże nadal niesamowicie surowa i pozornie chłodna.
2 maja 1980 Joy Division dało ostatni koncert na Uniwersytecie w Birmingham, jako finał swoich europejskich występów. Zagrali sprawnie, z wielkim uczuciem i agresją, pomimo pewnych niedostatków w nagłośnieniu.
18 maja 1980 natomiast, zaledwie na dwa dni przed planowaną amerykańska trasą koncertową, Ian Curtis odwiedził swój dom przy ulicy Barton St. 77. Przez całą noc pił i oglądał film "Stroszek" Wernera Herzoga - jednego ze swych ulubionych reżyserów. Następnie włączył piosenkę "Idiot" Iggy Popa i w tej scenerii sięgnął po sznur od suszarki, na którym powiesił się. W chwili śmierci miał niespełna 23 lata. Tak oto zakończyła się historia jednego z największych artystów XX wieku oraz wielce tajemniczego, kontrowersyjnego, a zarazem niezwykle ciekawego zespołu rockowego.
W roku 1981, pozostali członkowie postanowili upamiętnić śmierć swojego lidera za pomocą albumu "Still" zawierającego, oprócz piosenek z okresu wczesnej działalności Joy Division, także zapis ich słynnego, bo ostatniego koncertu.
Rok 1988 przyniósł składankę "Substance z utworami dostępnymi wcześniej wyłącznie jako single lub dema, a 1995 - "Permanent", będący przekrojem przez całą twórczość (zawierający dodatkowo niepublikowane wersje największych hitów, w tym słynnego singla "Love Will Tear Us Apart"). W roku 1997 ukazał się za to zestaw 4 CD, zatytułowany "Heart And Soul" z większością studyjnych, koncertowych oraz niepublikowanych wcześniej nagrań.
Warto zwrócić uwagę również na "Les Baines Douches" (przekrój przez najlepsze i najostrzejsze koncerty w Europie z 1979 i 1980 roku) oraz "Warsaw" (jak sama nazwa wskazuje - są to najwcześniejsze nagrania grupy), a także The Complete BBC Recordings (bardzo ciekawe wersje utworów, nagrane dla legendarnego Johna Peel'a) i "Preston" - koncert z 1980 roku najbardziej znany z powodu awarii nagłośnienia. Te właśnie płyty skompletowali oraz wyprodukowali kolekcjonerzy bootlegów, będący wielkimi fanami Joy Division.

Zastanawiając się nad tym, kim był lider Joy Division i patrząc z drugiej strony na moje własne życie myślę również, że Curtis doszedł zbyt gwałtownie do pewnych prawd, na których opiera się świat. Ian miał okazję przeczytać książkę Karola Cetinsky' ego "House of Dolls" (ang. Dom Lalek) mówiącą o obozach koncentracyjnych oraz o nazistach i to zabiło go w bardzo szybkim tempie, gdyż zrozumiał mechanizmy psychologiczne, które kierują ludźmi zmuszając ich do czynienia zła. Nagle przestał być idealistą. Z drugiej strony świadczy to o słabości Curtisa, który powinien starać się przezwyciężyć własną depresję - żyć dalej oraz tym samym być o wiele mądrzejszym i silniejszym.