|
wycinki z gazet ze
zdjęciem Pierra Brice'a. Niektórzy z młodszych spytają zapewne
"a kto to?" Człowiek od którego zaczęła się moja wielka
przygoda z Indianistyką, Europejski Indianin, budzący wiele podziwu,
sympatii jak i kontrowersji, wódz Apaczów, Winnetou. Nie ma w
bibliotece książki Karola May której
bym za dziecka nie przeczytał. Dziś wiem że była to fikcja dla której
mimo wszystko żywię szacunek i sympatię. Dlaczego? - spytacie -
ponieważ gdyby nie on nigdy nie poznałbym tego wspaniałego narodu i
nie odnalazł prawych wartości jakimi były więzień, May, nasycił
karty swych powieści. Gdyby nie May, nigdy by mnie to nie
zainteresowało... Parę lat temu zdawało mi się że jestem 'inny',
jestem idealista, zagubionym sam pośród dziwnych poglądów i wymarłej
kultury. Dziwnym trafem załączyłem telewizor, i przełączyłem na
program: "Man do Materny - Materna do Mana". Jak się zapewne
domyślacie nastąpił szok:) Stwierdziłem że w Polsce są nie tylko
ludzie którzy interesują się tą kulturą ale również posiadają
wspaniałe stroje które ciężką pracą własnych rąk wykonali.
Zapadło postanowienie: "Zdobędę kontakt". Ale cóż, łatwe
to nie było i dopiero gdy dopadłem modem, dostęp do Internetu a później
stałe łącze, udało mi się ten kontakt zdobyć. Był nim Żuczek.
To on cierpliwie prowadził mnie właściwymi ścieżkami, wprowadził
w podstawy, stał się mistrzem, bratem, ojcem. Dzięki Ci za to
wszystko bracie. Później poznałem Anię, nie byłem już sam, to
umacnia i buduje, jak to mówią 'razem łatwiej'. Wiele pomógł mi
też Darek, Bluewindem zwany, hihi (jak tam papcio, żyjesz?),
wprowadził w grono, poznał z ludźmi. Wierzę że jeśli jest więcej
osób takich jak on to nasze PRPI nigdy nie skruszeje. Wierze również
że każdy kto to przeczyta zastanowi się choć przez chwilę "Co
ja sam mógłbym wnieść do Ruchu by było lepiej? Jak mógłbym w nim
zaistnieć?". Pamiętajcie że to my, Indianiści tworzymy Ruch,
jesteśmy jego siłą. Howgh!
|
|
Odkąd zaczęłam się tym
zajmować nieco bardziej na poważnie udało mi się zrozumieć wiele
rzeczy, o których dawniej zupełnie nie miałam pojęcia, a także
wiele nauczyć. Pamiętam swoje pierwsze kroki,
kiedy to (zupełnie?) przez przypadek trafiła mi w ręce trylogia A.
Szklarskiego "Złoto Gór Czarnych". Zdaje się że chyba większość
Indianistów zaczynała podobnie... Gdzieś tam, ukryty w głębiach podświadomości,
mit o wolności, swobodzie i wietrze we włosach. To coś czasami odżywa
i człowiek nagle jakby budzi się do nowego życia. Przede wszystkim
zaczyna się szukać, gdzie? Oczywiście w sieci... Biblioteki też, w
porządku... ja jednak pamiętam że najpierw zajrzałam właśnie w sieć.
Oboje nas z Robertem połączyła ta sama strona, czyli Strona Żuczka,
miłośnika Indian Crow. Fakt, że sami jesteśmy miłośnikami kultury
Lakotów, niczego tu nie zmienił, strona Żuczka (a potem osobista
przyjaźń) dała nam z pewnością fantastyczny początek. Po jakimś
czasie oczywiście okazało się, że to wszystko, co znajdowałam, to
były tylko powierzchowne, często lakoniczne informacje, podczas gdy
mnie ciągnęło, i nadal ciągnie głębiej... Zaczęłam 'dokopywać
się' do źródeł, wyszukiwać ciekawostki, na równi z rzeczami, o których
po prostu rzadko się mówi. I tak, zwykłe początkowo zainteresowanie,
stopniowo przerodziło się w pasję, którą, moim marzeniem jest,
pragnienie zarazić jak najwięcej ludzi. Ludzi takich jak ja, czy
Robert, może czasem zagubionych, wciąż szukających swojej własnej
ścieżki w życiu. Tych, którzy kochają przyrodę i możliwość
przebywania w pełnym z nią kontakcie, jak również tych, których
cieszy każda rzecz, wykonana samodzielnie, nawet ta najprostsza... Strona ta powstaje więc z myślą
o każdym, kto pragnie wkroczyć na lakocką ścieżkę, a także o
wszystkich tych, którzy już od dawna nią kroczą, i którzy zawsze
byli i zawsze będą naszymi wzorami i mistrzami.
|
