Mitologia grecka - duchy, zwierzęta, potwory

Adgistis - istota pochodzenia frygijskiego, przedstawiana jako potwór-hermafrodyta. Do jego poczęcia doszło, gdy nasienie Zeusa upadło na górę Ida w pobliżu miejsca, w którym spała bogini Kybele. Związany jest z nim mit o tym, jak bogowie upili go, nalewając wina do sadzawki, w której się kąpał. Potwór zapadł w sen, co bogowie wykorzystali, przywiązując jego genitalia do drzewa, a gdy się obudził i poruszył, sam pozbawił się męskości. Z jego genitaliów wyrosło drzewo granatu, w innej wersji migdałowiec. Pewnego dnia Nana, córka boga rzeki, zbierała na swe łono owoce. Jeden z owoców wniknął w nią i młoda kobieta zaszła w ciążę. W wyznaczonym terminie nimfa wydała na świat Attisa- boga wegetacji. W pewnym micie dorosły Attis zakochał się w pewnej dziewczynie. W dniu zaślubin Agdistis pojawił się na uroczystości, przybrawszy postać Kybele. Narzeczona na widok Attisa, wyznającego miłość innej kobiecie, wpadła w szał i zaczęła niszczyć wszystko wokół siebie. W rezultacie zmarła od zadanych sobie ran, a oszalały z rozpaczy Attis pozbawił się męskości pod drzewem sosny.

Arejon - wspaniały koń należący do Onkosa, później do Heraklesa i wreszcie do Adrastosa.

Argos, Argus - Panoptes czyli Wszechwidzący. Olbrzym o 100 wiecznie czuwających oczach, z rozkazu Hery był strażnikiem Io zmienionej w krowę. Przywiązał ją do drzewa oliwkowego w Nemei. Zeus rozkazał wykraść Io najsprytniejszemu ze złodziei świata, czyli Hermesowi. Jednak syn Zeusa wiedział, że nie będzie w stanie wykraść krowy Argosowi. Ukołysał go więc do snu grą na fletni, po czym odciął mu głowę. Hera przeniosła oczy Argosa na ogon poświęconego jej ptaka- pawia.

Briareus - "silny", sturamienny olbrzym.

Brontes - "grzmot", cyklop, kowal.

Centaury - synowie Iksjona i Nefele (lub: od Kentaurosa, który je spłodził z klaczami magnezyjskimi). Dzikie i niesforne istoty zamieszkujące góry Tesalii. Zajmowali się głównie polowaniem i rozbojem. Istoty te miały ludzką głowę, tors i ręce, połączone z końskim tułowiem i nogami. Prowadzili oni rozwiązłe życie, żywili się mięsem upolowanych zwierząt. Zazwyczaj przedstawiano ich jako pijanych towarzyszy boga Dionizosa. Najbardziej znani z nich to Folos, Nessos (oraz Eurytion, Rojkos, Hylajos, Eurytos). Chiron był jedynym, obdarzony mądrością i nieśmiertelnością centaurem, który bardzo odróżniał się od swoich braci. Wychował wielu bohaterów takich jak Achilles, Jazon, Nestor. Szczególnie znienawidzeni przez ród Amazonek, z którymi toczyli najbardziej zacięte wojny. Wyobrażani w postaci półludzi, półkoni. Zaproszeni na wesele króla Lapitów Pejritoosa i Hippodamii wszczęli zwadę. Do walki z nimi stanęli m.in. Herakles, Nestor i Tezeusz.

Cerber - pies o trzech głowach, tułów pokryty wijącymi się wężami, ogon był też jadowitym wężem. Pilnował bram Hadesu, zatrzymywał każdego, kto próbowałby powrócić do świata żywych. Syn Tyfona i Echidny. Brat lwa nemejskiego, hydry lernejskiej, Sfinksa i Chimery. Wyprowadzenie go żywego na ziemię było jedną z dwunastu prac Heraklesa. Hades zgodził się na tę próbę, pod warunkiem, że heros przybędzie nieuzbrojony. Podobnie jak Gorgony, Cerber był tak przerażający, że każdy, kto spojrzał na niego zostawał przemieniony w kamień.

Charybda - potwór morski, płód Posejdona i Gai, w okolicy Messyny trzy razy dziennie wchłaniała wodę morską wraz ze wszystkim, co się w niej znajdowało.

Chimera - "Koza". Ziejący ogniem potwór licyjski, najbardziej znany w postaci lwa z głową kozy na grzbiecie i wężem w miejsce ogona. Twór z Tyfona i Echidny. Za rodzeństwo miał Sfinksa, Geryona, Cerbera, lwa nemejskiego i hydrę lernejską. Pokonał ją Bellerofont wraz z pomocą Pegaza. Według starożytnych Chimera była symbolem wulkanu Chimery w starożytnej Licji.

Cyklopi - "Krągłoocy". Olbrzymi o jednym oku pośrodku czoła, którzy odznaczali się ogromną siłą i zręcznością. Synowie Uranosa i Gai: Kykliops, Polifem, Brontes- "Grzmot, Piorun", Steropes- "Błyskawica" i Arges- "Piorun, Świetlisty". Strąceni przez ojca do Tartaru. Wyciągnięci później przez Zeusa. Pomocnicy Zeusa w walce z tytanami- kłuli dla niego pioruny. Dziki lud pasterski, towarzysze Polifema. Cyklopom przypisywano w starożytności wzniesienie budowli z potężnych bloków skalnych zwanych cyklopowymi murami. Byli też mistrzami w rzemiośle kowalskim. Początkowo przebywali w Tracji, potem na Krecie i w Licji. Ich duchy, od czasu, gdy zabił ich Apollo, zamieszkują w pieczarach wulkanu Etny i mszczą się za śmierć Asklepiosa.

Delfyne - towarzyszka Tyfona, na pół kobieta, na pół wąż.

Dzik erymantejski - olbrzymi dzik z gór Erymantos na Peloponezie. Potwór został schwytany przez Heraklesa, co stanowiło czwartą z jego dwunastu prac.

Echidna - w połowie nimfa, pół cętkowanego węża (wężowe nogi). Córka Forkysa i Kleto. Żona Tyfona. Mieszkała ze swym mężem w jaskini, a z ich związku (oraz ze związku z Geryonem) narodziły się najsłynniejsze potwory: Faja, Ortos, Cerber, lew nemejski, Chimera, Sfinks, hydra lernejska, smok strzegący złotych jabłek Hesperyd. Czasami uważa się, że lwa nemejskiego i Sfinksa nie urodziła za sprawą Tyfona lecz swojego dziecka- dwugłowego psa- Ortrosa. Echidna zamieszkiwała głęboką jaskinię w Aryminium. Jadała surowe ludzkie mięso. Zamordował ją podczas snu Argos.

Empuzy - złe duchy, wiecznie zmieniające swą postać wampiry, demoniczne dzieci Hekate o oślich zadach i jednej nodze oślej a drugiej spiżowej.

Erynie Erynie

Erynie - "Wściekłe". Bóstwa chtoniczne, mścicielki nieprawości, utożsamiane z Furiami. Powstały ze spadłej na ziemię krwi wykastrowanego Uranosa. Przedstawiane jako istoty z twarzami wykrzywionymi wściekłością i z wężami wplecionymi we włosy, jako staruchy o psich głowach, ciałach czarnych jak węgiel, skrzydłach nietoperzy. W rękach trzymały bicze z brązowymi guzami. Zamieszkiwały Hades: Alekto-"Gniew", Megajra- "Nienawiść", Tysyfone- "Zemsta". Ich ofiary ginęły w straszliwych mękach. Później stały się opiekunkami ziemi uprawnej, Eumenidami "Dobroczynnymi".

Eurynomos - demon w Hadesie zjadający ciała zmarłych pozostawiając tylko kości.

Feme - usobowienie wieści, pogłoski, uważana za córkę Gai, siostrę gigantów. Odznaczała się niewiarygodną szybkością, miała tyle oczu, języków i uszu, ile piór. Wyobrażano ją również w postaci kobiety ze skrzydłami, z trąbą w ustach, niekiedy z dwiema.

Fiks - potwór przebywający na górze Fikion w pobliżu Teb, płód Ortrosa.

Fojbe - "Księżyc". Tytanida. Małżonka Kojosa. Za jego sprawą matka Leto i Asterii. Według pelazgijskiego mitu o stworzeniu Fojbe i Atlas otrzymali od Eurynome we władanie jedną z mocy planetarnych- Księżyc władający wdziękiem. Później Księżyc przydzielono bogini Selene. Według niektórych wersji mitu Fojbe otrzymała wyrocznię delficką od Matki Ziemi- Gai, lecz później musiała je przekazać Apollonowi, który zbudował sobie sanktuarium z liści lauru przywiezionych z Tempe. W sanktuariach Fojbe w Sparcie są dwie kapłanki, które zwane są Leukippidami.

Geryon, Geryoneus, Gerjon - potężny olbrzym o trzech głowach i potrójnych barkach, potomek Meduzy. Syn Chrysaora i Okeanidy Kalliroe. Właściciel stada pięknego bydła wypasanego na wyspie Erytii, sytuowanej na dalekim Zachodzie (w dzisiejszej Hiszpanii). Zdobycie wołów Geryona, była to dziesiąta praca Heraklesa. Zabity przez Heraklesa.

Giganci - olbrzymy o wężowych splotach zamiast nóg, uosobienie nieujarzmionych sił przyrody. 150 synów Gai zapłodnionej krwią skastrowanego Uranosa, bracia Eryń. Byli śmiertelni, mimo boskiego pochodzenia. Nasłani przez pragnącą zemsty Gaję zaatakowali bogów na Olimpie- Gigantomachia. Na czele gigantów stał Atlas. Olimpijczycy przeciwstawili się im, wiedząc, że nie odniosą ostatecznego zwycięstwa, ponieważ, według przepowiedni, nieśmiertelni, nie byli w stanie zabić Gigantów. Dlatego Zeus spłodził ze śmiertelniczką Heraklesa, który odegrał decydującą rolę w czasie rozstrzygającego starcia bogów z Gigantami, zabijając kolejnych przeciwników zatrutymi strzałami. Wśród Gigantów znajdowali się m.in.: Alkioneus, (Alkyoneus) (zabity przez Heraklesa), skrzydlaty, koźli Pallas, który był w jednej wersji ojcem Ateny (przez Atenę), Porfyrion i Athos (Zeus), Mimas (Hefajstos), Klitios (Klytios) (Hekate), Gration (Artemida), Hippolyt (Hermes), Polibotes (Posejdon), Eurytus (Eurytos) (Dionizos) i Enkeladus (Enkelados)(Atena i Zeus). Gigantów nie należy mylić z Tytanami, należącymi do najstarszej generacji bogów, którym przewodził ojciec Zeusa, Kronos. Ich imiona oznaczają: Alkioneus- "Potężny Osioł", Efialtes, (Efiatles) - "Ten, Który Naskakuje", Mimas- "Naśladownictwo", Hippolitos- "Popłoch wśród Koni". Oraz: Echion, Palleneus, Agrios, Toon, Peloros.

Gorgony - trzy istoty, córki Forkysa, syna Gai, i Kleto: Steno (Stheno) ("Potężna"), Euryale ("Daleko Wędrująca") i Meduza ("Chytra"). Ta ostatnia jako jedyna nie została obdarzona nieśmiertelnością. Zginęła z ręki Perseusza. Wyobrażane były z wielkimi skrzydłami, szponami, z kłami dzika i wężami zamiast włosów. Siostry Graj. Do ich siedziby na dalekim Zachodzie w Libii, dotarł Perseusz. Spojrzenie gorgon obracało w kamień, ale Perseusz posłużył się dobrze wypolerowaną tarczą, którą podarowała mu Atena.

Graje - zwane Szarymi Boginiami. Trzy złośliwe wiedźmy, córki Forkysa i Kleto. Dejno ("Straszliwa"), Pemfredo (Pefredo) ("Osa") i Enio (Enyo) ("Wojownicza"). Przedstawiane jako kobiety o jasnej twarzy o postawie łabędzi, ale miały tylko jeden wspólny ząb i tylko jedno wspólne oko, którym się wymieniały. Były siostrami m.in. Gorgon które strzegły. Mieszkały u podnóża góry Atlas. Były uosobieniem starości (stare od urodzenia). Perseusz zmusił je, aby mu wskazały drogę do Meduzy, którą miał zabić.

Gryf - fantastyczny potwór, najczęściej przedstawiany jako skrzydlaty lew o głowie i szponach orła. Na samym początku występował tylko w mitach starożytnego Wschodu, skąd przeszedł do religii greckiej, gdzie był uważany za opiekuna podziemnych skarbów Apollona.

Harpie Harpie

Harpie - czyli "Porywaczki" (od greckiego harpuiai). Według Hezjoda harpie były trzy: Kelajno ("Czarna"), Okypete ("Prędka w Locie") i Aello ("Wichrowa"). Drapieżne potwory. Uskrzydlone kobiety lub ptaki o ludzkiej głowie. Budziły grozę jako rabusie i niszczycielki. Córki Taumasa i nimfy oceanu- Elektry. To właśnie matka porywała zbrodniarzy i doprowadzała ich do Harpii. Zamieszkiwały Tartar. Kuzynki forkid i nereid. Były traktowane jako uosobienie burzy i gwałtownych wichrów, demony porywające dusze. Szalały ponad polami bitew, porywały słabych i rannych, bądź też bez ostrzeżenia wykradały dzieci. Pierwotnie wyobrażane były w postaci skrzydlatych bogiń o pięknych rozpuszczonych włosach. Później przeobraziły się w ohydne monstra, pół kobiety, pól ptaki, duchy występku.

Hekatonchejres, Hekatonchejrowie - "Sturęcy". Dzieci Uranosa i Gai. Olbrzymy o na wpół ludzkich kształtach. O setce ramion i pięćdziesięciu głowach. Siali postrach na ziemi i w niebie. Bała się ich Gaja. Uranos strącił ich do Tartaru. Pomogli Zeusowi pokonać Tytanów. Trzech ogromnych braci: Kottos, Briareus (Ajgajon) ("Silny") i Gyges (Gyes)- oni po Tytanomachii stali na straży upadłych bogów w Tartarze. Gdy bogowie olimpijscy uknuli spisek przeciw Zeusowi i związali go rzemieniem na sto supłów, Tetyda, bogini morska, przywołała Briareusa, by ten, przy pomocy swych stu ramion rozwiązał swego pana i zwrócił mu wolność.

Hydra Hydra

Hydra lernejska - córka Tyfona i Echidny. Potwór o ciele smoka, węża lub psa o dziewięciu głowach, które po ścięciu odrastały, a jedna była nieśmiertelna i złota. Żyła gdzieś w błotach Lerny i pustoszyła jej okolice. Zabicie hydry było drugą z dwunastu prac Herkulesa.

Hyperion - tytan. "Promienisty", "Idący Górą". Nie strącony, po tytanomachii, do Tartaru. Jego żoną była Thea. Ich dzieci to Selene, Helios i Eos.

Kampe - stara strażniczka Cyklopów w Tartarze. Kobieta – demon mająca pięćdziesiąt węży zamiast głowy. Zabita przez Zeusa, który ukradł jej klucze i uwolnił Cyklopów z więzienia.

Karkinos - potworny rak żyjący w bagnach Lerny. Hera umieściła jego wizerunek na firmamencie jako konstelację Raka.

Kekrops - pierwszy król Attyki, który został zrodzony wprost z ziemi jako pół wąż, pół człowiek. Według innej wersji Kekrops był przybyszem z Egiptu lub z Krety. Założył miasto Kekropia(na Akropolu), który był zawiązkiem Aten. Sędzia w sporze między Ateną a Posejdonem i który przyznał bogini opiekę nad Atenami.

Kery, Ker - "Śmierć". Demoniczne istoty, które zazwyczaj przebywały w świecie podziemnym, były uważane za dusze zmarłych, a także za duchy śmierci. Córki Nyks i Erebu. Uważano, że uosabiają one pierwiastek tkwiący za życia w ciele człowieka, a który po jego śmierci staje się duchem w podziemiu.

Ketos - potwór morski uśmiercony przez Perseusza.

Kojos - "Inteligencja". Tytan. Mąż Fojbe. Jego córkami były Leto i Asteria.

Krios - tytan. Mąż Eurybii. Ojciec trzech synów. Najstarszym był Astrajos, który zakochał się Eos. Miał z nią dzieci-wiatry.

Ladon - stugłowy smok o stu oczach, nieznający snu. Zginął od zatrutej strzały Heraklesa.

Lamia - "Żarłoczna". Córka Belosa. Księżniczką Libii. W podzięce za gościnę Zeus nagrodził ją przedziwnym darem wyjmowania i wkładania ponownie oczu. Lamia urodziła mu kilkoro dzieci, ale wszystkie z wyjątkiem Scylli (nie tej) zostały zamordowane z rozkazu zazdrosnej Hery. Lamia z kolei zemściła się zabijając dzieci innych ludzi. Postępowała tak okrutnie, że jej twarz zmieniła się w koszmarną maskę. Przyłączyła się później do Empuz (czyli "Wdzierających się Siłą") i podobnie jak one uwodziła młodych mężczyzn i wysysała ich krew we śnie.

Lew Nemejski - potworny i krwiożerczy lew, płód Echidny i Ortosa. Jego skóry nie można było przebić, został uduszony przez Heraklesa.

Łania cerynejska - zwierzę ze złotymi rogami i racicami z brązu, żyło na górze Kerynea w Arkadii. Poświęcona Artemidzie. Herakles schwytał ją, co stanowiło trzecią jego pracę.

Meduza Meduza

Meduza - Gorgona, jedyna śmiertelna. Córka bóstw morza Forkysa i Kleto. Ze związku z Posejdonem (jeszcze jako piękna kobieta) zrodziła Pegaza. Zabita przez Perseusza, który jej głowę ofiarował Atenie. W innej wersji mitu zdobył tę głowę dla króla Serifos Polydektesa, który chciał się ożenić z jego matką Danae. Miała węże zamiast włosów. Bezpośrednie spojrzenie w twarz Meduzy zamieniało wszystkich w kamień.

Minotaur - "Byk Minosa". Pół byk, pół człowiek, syn Pazyfae (żona Minosa) i byka zesłanego przez Posejdona. Minos modlił się do bogów o byka, którego mógłby złożyć w ofierze Posejdonowi. W końcu bogowie spełnili prośbę, ale zwierzę było tak piękne, że Minos zatrzymał je dla siebie. Wówczas Posejdon wpadł w szał i zesłał na Pazyfae szaleństwo, tak, że kopulowała z bykiem. Minotaur trzymany był w Labiryncie wybudowanym przez Dedala i żywiony ludzkim mięsem. Zabity przez Tezeusza.

Mormo, Mormolyke - strach nocny, rodzaj wampira wysysającego nocą krew młodym ludziom.

Nessos - centaur, syn Iksiona i Nefele. Chciał porwać Dejanirę. Herakles zabił go zatrutą strzałą. Przed śmiercią Nessos poradził Dejanirze, iż gdy nie będzie pewna mężowskich uczuć niech da Heraklesowi szatę umaczaną w jego krwi. Po chwili centaur nie żył. Zazdrosna o męża Dejanira ofiarowała mu szatę, którą ufarbowała w zakażonej krwi Nessosa. Krew centaura, mająca zapewniać miłość, była w istocie wżerającą się w ciało trucizną. Dejanira dowiedziawszy się o śmierci męża, popełniła samobójstwo.

Pegaz Pegaz

Pegaz, Pegasos, Hipogryf - skrzydlaty koń. Syn Posejdona i Meduzy, lub wyskoczył z głowy Meduzy, gdy tą zamordował Perseusz. Był nosicielem grzmotów i piorunów Zeusa, przeniesionym między gwiazdy. Uderzeniem kopyta wydobył źródło (Hippokrene) na Helikonie, siedzibie muz; symbol natchnienia poetyckiego.

Polifem - cyklop, dziki i okrutny, syn Posejdona i nimfy Toosy. Pasterz na wyspie Sycylii. Zakochał się w pięknej nimfie morskiej Galatei. Ta jednak kochała Akisa, młodego pasterza. Kiedy Polifem zabił Akisa, przygniatając jego ciało głazem, Galatea zamieniła martwe ciało kochanka w strumień. Podobno później Polifem zdobył serce nimfy. Polifem uwięził wracającego spod Troi Odyseusza wraz z towarzyszami i kilku z nich pożarł. Odyseusz oślepił go i wyprowadził pozostałych towarzyszy z jaskini, przywiązawszy ich pod brzuchami baranów.

Ptaki stymfalijskie - stado potwornych ptaków ludojadów, które trapiło Jezioro Stymphalos w Arkadii. Zabił je Herakles co było szóstą z dwunastu wykonanych przez niego prac.

Pyton - smok-wąż, syn Gai, strażnik wyroczni bogini Ziemi u stóp Parnasu, w miejscu późniejszych Delf. Został zabity przez Apollona (Apollo Pytyjski), który w ten sposób zawładnął wyrocznią.

Scylla i Charybda - potwory morskie, czyhające na żeglarzy u brzegów cieśniny Mesyńskiej. Statki padały ofiarą którejś z nich. Charybda była córką Posejdona i Gai, w Scylli (Skylli) zakochany był Glaukos i Posejdon. Gdy Amfitryta dowiedziała się o tym zmieniła Scyllę w sześciogłowego, szczekającego potwora o dwunastu nogach, wrzucając magiczne zioła do jej kąpieli. Była córką Forkysa.

Sfinks Sfinks

Sfinks - "Dusiciel". Sfinga. Mieszkał w skałach koło Teb. Stwór o głowie kobiety i uskrzydlonym tułowiu lwa (Sfinks jest rodzaju żeńskiego) z kobiecymi piersiami. Córka Tyfona i Echidny. Nasłana przez Herę na Teby, pustoszył ich okolicę po tym, jak Lajos dopuścił się obrazy bogów. Przechodniom zadawała zagadkę, a nie umiejących jej rozwiązać pożerała. Zagadka: Jakie stworzenie rano chodzi na czterech łapach, w południe na dwóch, a wieczorem na trzech? Odpowiedź: Człowiek. Kiedy zadaniu sprostał Edyp, Sfinks rzuciła się ze skały.

Syrynga - kozłonogi stwór, władca puszczy.

Talos - "Cierpiący". Olbrzym z brązu, zrobiony przez Hefajstosa dla króla Krety Minosa. Talos obiegał wyspę wzdłuż wybrzeży wypatrując obcych najeźdźców. Spotkawszy ich zrzucał ich ze skały, albo rozgrzewał się do czerwoności, a następnie brał swe ofiary w objęcia, powodując ich śmierć. Kiedy Argonauci próbowali wylądować na Krecie, Medea zabiła Talosa usypiając go, a następnie wyciągając mu z kostki zatyczkę, a tym samym otwierając jedyną żyłę, biegnącą od głowy do stopy, przez całe ciało.

Telchinowie - dziewięciu synów Pontosa, opiekunowie i wychowawcy Posejdona, o psich głowach i rękach jak żółwie. Byli morskimi demonami, wynalazcami sztuki rzeźbiarskiej. Istoty te potrafiły zmieniać postać.

Taraksippos - zły duch wywołujący popłoch u koni i powodujący przez to katastrofy rydwanów.

Thea - tytanida. Żona Hyperiona. Matka Selene, Heliosa i Eos. Thea znana była pod przydomkiem krwiooka Euryfaessa. Thea była również, za sprawą Okeanosa, matką bliźniąt: Pasalosa i Akmona. Według pelazgijskiego mitu Thea i Hyperion otrzymali we władanie jedną mocy planetarnych- Słońce. Słońcu włało oczywiście światłem. Ostatecznie władzę nad Słońcem przejął ich syn.

Tytios, Titios - gigant, syn Uranosa i Gai. Za namową zazdrosnej Hery napadł na Leto, matkę Apolla i Artemidy. Dzieci Leto zabiły go strzałami. Za ten czyn został skazany przez Zeusa na Tartar. Rozciągnięto go na ziemi, a dwa sępy (lub węże) wydzierały mu wątrobę.

Tyfon - "Odurzający Dym". Pierzasty i włochaty potwór, człekokształtny do bioder, miał węże zamiast nóg i paszcze ziejące ogniem. Syn Gai i Tartara- pana otchłani, zrodzony dla pomszczenia klęski tytanów. Gdy się podnosił, sięgał gwiazd, jego dłonie zakończone stu smoczymi łbami dotykały jednocześnie wschodu i zachodu słońca. Każda paszcza brzmiała innym głosem (ryk lwa, psa, tygrysa, byka, człowieka lub boga). Jego żoną była Echidna, a dziećmi Cerber, lew nemejski, Chimera, Sfinks, hydra lernejska, dwugłowy pies- Ortros. Bogowie przerażeni Tyfonem przemienili się w zwierzęta i uciekli do Egiptu. Pokonany przez Zeusa, zrzucony do Tartaru i przywalony Etną. Tyfon dawał znak życia ziejąc płomieniem.

Strona główna

Mitologia

Powstanie świata

Ogólnie o mitologii

Galeria grafik - Smoki

Wyszukiwarka

Bibliografia