Mitologia grecka - inne postacie

Admet - król Feraj w Tesalii. Po tym jak Apollo zabił cyklopów, Zeus rozkazał mu za karę służyć przez rok u Admeta jako pasterz. Później Apollo pomógł zdobyć Admetowi rękę Alkestis. Ich związek był wzorem miłości małżeńskiej do tego stopnia, że Alkestis zgodziła się umrzeć zamiast męża. Dopiero Herakles, z wdzięczności, pokonał boga śmierci, Tanatosa, i oddał Admetowi żywą Alkestis.

Admete - córka Eurysteusa, kapłanka Hery w Argos. Herakles zdobył dla niej pas Hippolity.

Adonis - "Pan". Był synem króla Asyrii Tejasa i królewny Myrra. Jego matka została zmieniona w drzewo wiecznie płaczące wonną żywicą. Po dziewięciu miesiącach kora pękła i wyskoczył mały chłopiec. Znalazła go Afrodyta i oddała Persefonie na przechowanie. Obie boginie zakochały się w nim. Rozszarpany przez Aresa zmienionego w dzika, gdy ten dowiedział się o romansie z Afrodytą. Z jego krwi wyrósł kwiat anemonu a z łez opłakującej go Afrodyty – białe róże. Za zgodą Zeusa wracał co pół roku do Afrodyty. Po połowie roku musiał powrócić do Persefony do podziemia.

Agamemnon - bohater "Iliady", król Myken, naczelny wódz Achajów pod Troją. Syn Atreusa, brat Menelaosa, mąż Klitajmestry, ojciec Ifigenii, Elektry i Orestesa. Pod Troją poróżnił się z Achillesem, którego gniew i jego skutki stanowią treść Iliady. Po powrocie do ojczyzny zamordowany przez Egista i Klitajmestrę. Agamemnon został pomszczony przez Orestesa. Według najstarszych mitów, pochodzących z czasów Homera Agamemnon miał trzy córki i żadną z nich nie była Ifigenia. Jako jedną z tych trzech cór uznane się Chryzotemis.

Aigistos - kochanek Klitajmestry w czasie pobytu jej męża Agamemnona pod Troją.

Aitra - matka Herosa Tezeusza.

Ajakos - władca wyspy Eginy, jako pobożny i sprawiedliwy został po śmierci sędzią w Hadesie.

Ajas - zwany Wielkim. Bohater "Iliady", syn Telamona, króla Salaminy, uważany za najdzielniejszego, po Achillesie, wojownika pod Troją. Oszalały z gniewu na Agamemnona za przyznanie Odyseuszowi zbroi po Achillesie, wyrżnął stado baranów, sądząc w zaślepieniu, że morduje Greków. Oprzytomniawszy, popełnił ze wstydu samobójstwo, rzucając się na miecz.

Ajas - zwany Małym. Uczestnik wojny trojańskiej, doskonały biegacz, syn Ojleusa. Za znieważenie Kasandry w świątyni Ateny, gdzie szukała schronienia, Grecy chcieli go ukamienować, lecz Ajas ratował się ucieczką. Za sprawą obrażonej bogini utonął jednak w drodze powrotnej do domu.

Akteon - jeden z najlepszych myśliwych beockich, wnuk Kadmosa. Syn Autonoe i Aristajosa. Wychowanek Chirona, od którego nauczył się sztuki polowania. Ściągnął na siebie gniew Artemidy, ponieważ zobaczył ją, gdy kąpała się nago w potoku. Za karę został zamieniony w jelenia, a jego własne psy, nie rozpoznając pana, za to czując zwierzynę rozszarpały go.

Alastor - uosobienie ducha zemsty.

Alkestis, Alcesta - córka Peliasa, najpiękniejsza i najbardziej bogobojna z jego córek (jedyna nie uczestniczyła w zabójstwie ojca). Żona Admeta (Admetosa), króla Feraj w Tesalii. Ich związek był wzorem miłości małżeńskiej do tego stopnia, że Alkestis zgodziła się umrzeć zamiast męża. Dopiero Herakles, wdzięczny Alkestis za gościnę, pokonał boga śmierci, Tanatosa, i oddał Admetowi żywą Alkestis.

Alkinoos - Król Feaków. Gościł wracającego spod Troi Odyseusza i ułatwił mu powrót do domu, na Itakę. Pomógł też uciekinierom z Kolchidy, Argonautów, po tym jak Medea zabiła swego brata.

Alkmena - córka Elektryona, syna Perseusza. Małżonka Amfitriona, króla Tirynsu. Nie dopuszczała do siebie męża, dopóki ten nie pomścił śmierci jej braci. Amfitrion dokonał zemsty, ale po powrocie usłyszał od Alkmeny, że ta już z nim spała. Mąż zapałał wściekłością, dowiedział się jednak od wieszczka Tejrezjasza, że to Zeus, przybrawszy jego postać, posiadł Alkmenę, aby spłodzić śmiertelnika, który mógłby pomóc bogom w walce przeciwko Gigantom. Alkmena nosiła więc w swym łonie bliźniaki: Heraklesa i Ifiklesa.

Aloadzi - dwa olbrzymy, synowie Aloeusa i Ifimedei, Otos i Efialtes. Rośli tak szybko, że w wieku 9 lat postanowili wypowiedzieć wojnę bogom, umieścić na Olimpie górę Ossę, na niej Pelion i wedrzeć się do nieba. Chcieli morze wypełnić górami, a wodę morską przenieść na ląd. Zeus zabił ich piorunem. Altis - święty gaj Zeusa na Olimpie.

Ambrozja - pokarm bogów zapewniający im nieśmiertelność.

Amfitrion - Król Teb, mąż Alkmeny. Zeus, przybrawszy jego postać, stał się ojcem Heraklesa. Prawdziwy Amfitrion był ojcem przyrodniego brata Heraklesa- Ifiklesa. Z osobą Amfitriona wiążę się mit o wojnie między Tebami, a Teleboejczykami i Tafijczykami. Przed bitwą Amfitrion kazał ślubować swym wojownikom na Atenę i Aresa, że nie ukryją żadnego łupu. Tylko jeden Panopeus złamał śluby i został ukarany tchórzliwym potomkiem, sławetnym Epejosem. Królem Teleboanów był Pterelaos, na głowie którego, jego dziadek Posejdon zaszczepił złoty pukiel nieśmiertelności. Córka Pterelaosa, Komajto zakochała się w Amfitrionie i chcąc zdobyć jego uczucia wyrwała złoty pukiel, na skutek czego Pterelaos zmarł, Amfitrion zaś, któremu dopomógł Kefalos, szybko pokonał wrogów. Komajto jednak skazał na śmierć za ojcobójstwo.

Anchizes - król Dardabos koło Troi. Syn Kapysa, Ojciec Eneasza, zrodzonego ze związku z Afrodytą. Anchizes był pasterzem, kiedy Afrodyta uwiodła go pod postacią śmiertelnej kobiety. Kiedy zaszła w ciążę, Afrodyta przepowiedziała, że syn Anchizesa zostanie przodkiem wiekuistej dynastii. Jego syn okazał się przodkiem Rzymian. Pomimo surowego zakazu bogów przechwalał się miłością pięknej bogini, za co został rażony gromem przez Zeusa i okulał, a w innej, częstszej wersji mitu stracił wzrok. W czasie wojny trojańskiej Afrodyta ostrzegła Anchizesa przed rychłym upadkiem Troi, ale nie chciał on opuścić miasta dopóki nie ukazały się dwa znaki: z głowy Askaniosa podniósł się płomyk ognia, a następnie w pobliżu spadł meteoryt. Wyniesiony na plecach przez syna z płonącej Troi, zmarł podczas ucieczki.

Andromacha - postać z "Iliady". Córka Aetiona, króla Myzji. Żona Hektora, matka Astyanaksa. Cała jej rodzina- rodzice, bracia, mąż i syn- poniosła śmierć w wojnie trojańskiej. Po upadku Troi przypadła jako branka Neoptolemosa, syna Achillesa, który wykazał podobnie gwałtowną naturę jak ojciec, zabijając Priama na ołtarzu Zeusa. Andromacha urodziła Neoptolemosowi trzech synów, czym wzbudziła nienawiść jego bezpłodnej żony, Hermiony. Po jego śmierci Andromacha poślubiła Helenosa, brata Hektora. Ostatnie lata swego życia spędziła w Pergamonie w Azji Mniejszej, mieście założonym przez jednego z jej synów.

Andromeda - etiopska księżniczka. Córka króla Cefeusa i Kasjopei, która została złożona w ofierze smokowi, aby przebłagać bogów za pychę matki, która przechwalała się, że jest piękniejsza od samej Amfitryty. Przykutą do skały Andromedę uratował Perseusz, wracający z wyprawy po głowę Meduzy. Andromeda, Perseusz i Kasjopea zostali po śmierci przeniesieni między gwiazdy.

Antiopa - królowa Amazonek wzięta do niewoli przez Tezeusza, potem przez niego poślubiona. Ich synem był Hipolit.

Antygona - córka Edypa i Jokasty, siostra Ismeny, Polinaka i Eteoklesa, jedyna towarzyszka ojca w jego dobrowolnym wygnaniu, po jego śmierci powróciła do Teb. Gdy w czasie wyprawy siedmiu przeciw Tebom bracia Antygony zginęli w bratobójczym pojedynku, król Teb, Kreon, zabronił pochowania Polinaka, który wezwał obcych przeciwko swej ojczyźnie. Antygona pogrzebała brata, za co została zamurowana żywcem w grobowcu i odebrała sobie życie. W Antygonie zakochany był syn Kreona- Hajmon, który, na wieść o jej śmierci odebrał sobie życie.

Arachne - księżniczka Kolofonu, słynącą z doskonałości sztuki tkackiej. Prawdopodobnie była w tej dziedzinie uczennicą Ateny. Pewnego dnia Atena postanowił stanąć w szranki z Arachne. Bogini utkała piękny gobelin, który przedstawiał Tantala i jego męki, zakaz picia i jedzenia. Arachne, nie pozostając dłużna bogini, natychmiast utkała szaty ze scenami przedstawiającymi igraszki miłosne na Olimpie. Atena na próżno usiłowała znaleźć w nich jakieś błędy. Uniesiona wściekłością rozszarpała dzieło Arachne, a gdy ta przerażona powiesiła się na krokwi, Atena zamieniła ją w pająka, najbardziej znienawidzone przez siebie stworzenie, a sznur na pajęczynę, po której Arachne bezpiecznie uciekła.

Ariadna Ariadna
Atalanta Atalanta

Ariadna - córka Minosa i Pazyfae, siostra Fedry. Dzięki kłębkowi nici otrzymanemu od Ariadny, Tezeusz, po zabiciu Minotaura, mógł wyjść z Labiryntu. Tezeusz i Ariadna opuścili Kretę, ale z nieznanych przyczyn heros porzucił księżniczkę na wyspie Naksos. Powróciła na wyspę. Potem została żoną Dionizosa. Jego dar ślubny, piękny diadem Ariadny, przeniósł Zeus między gwiazdy.

Atalanta - ulubienica Artemidy z jej orszaku. Była córką Jassosa, króla Arkadii i Klimene. Kiedy rodzice ją porzucili, na rozkaz Artemidy zaopiekowała się nią niedźwiedzica. Później została wychowana przez myśliwych. W wyniku tych doświadczeń Atalanta nabrała męskich obyczajów. Chciała nawet dołączyć do Argonautów, ale Jazon nie przyjął jej, gdyż obecność kobiety mogłaby spowodować nieporozumienia wśród bohaterów. Uczestniczka łowów kaledońskich, której Meleager przyznał głowę dzika. Niechętna małżeństwu, kandydatom do swej ręki stawiała warunek, aby zwyciężyli ją w biegu. Pokonał ją Hippomenes, gdyż Atalanta dała mu się wyprzedzić, zbierając rzucone przezeń złote jabłka. Atalanta jako królowa, po ślubie chciała czcić tylko Artemidę, za co Demeter zmieniła ją i Hippomenesa w parę dzików. W drugiej wersji Hippomenes pałający żądzą do swej pięknej żony zapomniał złożyć ofiary Afrodycie i za to oboje zostali zamienieni w lwy.

Atamas - syn Ajolosa, brat Syzyfa i Salmoneusa, król Beocji. Był mężem bogini chmur-Nefele, która urodziła mu dwóch synów: Fryksosa i Leukona oraz córkę Helle. Atamas jednak z trudem znosił pogardę Nefele i gdy zakochał się w Ino, córce Kadmosa, sprowadził ją w tajemnicy do swego pałacu. Rozgniewana Nefele ruszyła na Olimp i poskarżyła się Herze, że została obrażona. Hera stanęła po jej stronie i przysięgła zemstę Atamasowi i jego rodowi. Nefele wróciła do pałacu, publicznie powtórzyła śluby Hery i zażądała śmierci męża. Mieszkańcy jednak nie posłuchali Nefele, za strachu przed Atamasem. Gdy Atamas wraz z Ino zaopiekowali się Dionizosem, Hera sprowadziła na niego obłęd, tak, że w szale zabił swego syna Leukona, biorąc go za jelenia, a następnie rzucił się w pogoń za Ino, która ratując się wskoczyła do morza z Melikertesem.

Atreus - król Myken, syn Pelopsa i Hippodamei, brat Tyestesa, ojciec Agamemnona i Menelaosa. Na rodzinie Pelopsa ciążyła przez wiele pokoleń klątwa. Ten zaklęty krąg morderstw i krwawej zemsty przerwał dopiero wyrok ateńskiego Aeropagu, który obradował w sprawie matkobójstwa dokonanego przez Orestesa, wnuka Atreusa. Mszcząc się za uwiedzenie żony, Atreus podał Tyestesowi w czasie uczty pieczeń z jego pomordowanych synów. Spór Atreusa z Tyestesem jest dość popularnym przykładem w mitologii. Atreus zginął z ręki Egista, syna Tyestesa, kochanka Klitajmestry.

Bellerofont - syn Glaukosa, króla Koryntu, wnuk Syzyfa. Kiedy mieszkał na dworze króla Tyrynsu- Projtosa, zakochała się w nim żona władcy Stheneboja. Gdy odrzucił jej względy, królowa, przerażona, że może o tym donieść jej mężowi, powiedziała, że Bellerofont na nią napadł. Król postanowił wysłać go z listem ( w którym była prośba o pozbycie się go) do ojca królowej, Jobatesa- króla Likii. Jobates polubił jednak potomka Syzyfa i nie mógł go zabić. Wysyłał go więc na misje nie do spełnienia. Bellerofont z pomocą Pegaza zabił Chimerę, poprowadził lud przeciwko Solymom i Amazonkom. Pojął za żonę Filonoę, córkę Jobatesa. Gdy dowiedział się o podstępie Stheneboji posadził ją na Pegazie, a ona spadła i zginęła. Według późniejszego mitu, ufny w swe siły Bellerofont próbował wzlecieć na Olimp, lecz Zeus strącił go ze skrzydlatego konia Pegaza. Chromy i ślepy, opuszczony przez bogów i ludzi Bellerofont błąkał się odtąd samotny po ziemi.

Buzyges - heros, który oswoił byki, wynalazł jarzmo i nałożył je wołom użytym do orki.

Dafnis - wynalazca poezji pasterskiej, syn Hermesa i nimfy, oślepiony za zdradę przez Nomię.

Danae - córka Akrizosa (Akrizjosa), króla Argos. W związku z przepowiednią, że zginie z ręki wnuka, Akrizos zamknął Danae w spiżowej komnacie. Jednak za sprawą Zeusa, który przyjął postać złotego deszczu, Danae została matką herosa Perseusza. Król dowiedziawszy się o tym kazał zamknąć Danae z Perseuszem w skrzyni i wrzucić do morza. Jednak dzięki pomocy Zeusa matka i dziecko przeżyli.

Danaidy - 50 córek Danaosa, brata Ajgyptosa, króla Egiptu. Zostały wydane za mąż za 50 synów Ajgyptosa. W noc poślubną zabiły mężów by nie dopuścić do zgładzenia ojca. Tylko jedna z nich- Hypermnestra nie mogła zabić Linkeusa. Reszta sióstr za zgładzenie mężów została skazana w Tartarze na napełnianie dziurawej beczki wodą, noszoną w sitach.

Dedal - syn Alkippe, córki Aresa, lub Merope. Ateński architekt i wynalazca. Wygnany z kraju za zabójstwo, udał się na Kretę, gdzie zbudował Minosowi Labirynt dla Minotaura. Więziony w nim, uciekł z wyspy wraz z synem Ikarem, na skrzydłach własnej konstrukcji. Po stracie syna, który spadł do morza, udał się na Sycylię. Uważany był przez starożytnych za wynalazcę narzędzi murarskich i ciesielskich, konstruktora mechanicznych posągów, budowniczego świątyń i twierdz oraz twórcę sztuki rzeźbiarskiej.

Demofon - syn władców Eleusis, Kleosa i Metanejry. Brat Triptolemosa. Jego piastunką była przebrana za staruszkę Demeter po tym jak obrażona na Hadesa i Zeusa, za porwanie córki przestała zajmować się ziemią. Ponieważ para królewska była dla niej dobra Demeter chciała ich wynagrodzić dając Demofonowi wieczne życie. Chciała wyplenić z niego śmiertelność trzymając go nad ogniem. Jednak w tym momencie do komnaty weszła Metanejra i zniweczyła zamiary Demeter wydając okrzyk przerażenia. Według jednej wersji Demofon zginął w płomieniach, według innych ocalał, ale pozostał śmiertelnikiem.

Dejanira - córka króla Kalidonu, Ojneusa, druga żona Heraklesa. Zazdrosna o męża ofiarowała mu szatę, którą ufarbowała w zakażonej krwi centaura Nessosa, którego niegdyś Herakles ubił zatrutą strzałą. Krew centaura, mająca zapewniać miłość, była w istocie wżerającą się w ciało trucizną. Dejanira dowiedziawszy się o śmierci męża, popełniła samobójstwo.

Diomedes - król tracki, właściciel wspaniałych koni (lub klaczy), które żywił ludzkim mięsem. Zdobycie ich było jedną z 12 prac Heraklesa.

Dirke - żona Likosa, króla Teb. Piękna, ale okrutna królowa. Straszliwie ukarana przez Amfiona i Zetosa za znęcanie się nad ich matką Antiopą. Ponieważ mąż Dirke nie potrafił zabić Antiopy, podarował ją ukochanej żonie za niewolnicę, a którą ta ze strachu wtrąciła do lochu. Bracia przywiązali ją do rogów rozszalałego byka i zginęła roztrzaskana o skały.

Dydona Dydona
Edyp Edyp

Dydona, Elissa - córka króla Tyru. Założyła Kartaginę na darowanym jej kawałku ziemi, dającym się nakryć wołową skórą. Pokroiwszy ją na wąskie paski wyznaczyła teren, na którym stanęła warownia Byrsa ("skóra")- zawiązek Kartaginy.

Edyp - syn króla Teb, Lajosa i Jokasty. Nieświadomy swego pochodzenia. Po jego urodzeniu wyrocznia przepowiedziała, że zabije ojca i poślubi własną matkę. Rodzice nie chcąc do tego dopuścić przekłuli mu kostki gwoździem i kazali porzucić w górach. Sługa nie mógł tego zrobić i oddał go na wychowanie do króla Koryntu Polibosa i jego żony Merope. Dowiedziawszy się o przepowiedni postanowił opuścić swoich przybranych rodziców. Po uwolnieniu Teb od Sfinksa, obwołany królem, poślubił swoją prawdziwą matkę, Jokastę. Z ich związku narodzili się Polinik, Eteokles, Antygona i Ismena. Dowiedziawszy się prawdy o nieumyślnie popełnionych zbrodniach odebrał sobie wzrok i udał się na wygnanie.

Egist - syn Tyestesa, brat Atreusa, kochanek żony Agamemnona, Klitajmestry i jej wspólnik w podstępnym zgładzeniu męża. Zabity wraz z Klitajmestrą, przez Orestesa, syna Agamemnona.

Elektra - córka Agamemnona i Klitajmestry, siostra Ifigenii i matkobójcy Orestesa. W jednej wersji mitu pomogła swemu młodszemu bratu Orestesowi w zgładzeniu matki i jej kochanka- Egista, którzy z kolei zabili ich ojca, gdy ten wrócił spod Troi. Później Elektrę gnębiły wyrzuty sumienia, zaś jej ogarnięty szaleństwem brat umykał przed Eryniami, szukającymi pomsty na mordercach. Później jednak bogowie zlitowali się nad rodzeństwem, jako że ci chcieli pomścić śmierć ojca.

Epigoni - potomkowie wodzów, którzy polegli w wyprawie znanej w mitologii jako rzeciw Tebom".W dziesięć lat po tej wyprawie, mszcząc śmierć ojców, epigoni zdobyli i złupili miasto.

Erechteusz - jeden z największych bohaterów ateńskich. Jego żoną była Praksitea, z którą miał 4 synów, m.in. Kekropsa i 7 córek: Protogonię, Pandorę, Proknis, Kretuzę, Orejtyję, Chtonię, Otionię. W pierwszej wersji mitu utożsamiany był z niejakim Erichtoniosem, podobno synem Hefajstosa i jego babki- Gai . Według późniejszej wersji jeden z pierwszych królów Aten. Następny z mitów o nim podaje, że Erechteusz pochodził z Egiptu, skąd miał przybyć ze zbożem podczas jednej z największych klęsk głodowych w Attyce i wprowadzić jego uprawę.

Etiopowie - ukochany przez bogów lud zamieszkujący południowe krańce Ziemi. U nich odpoczywał Helios po całodziennej wędrówce.

Euforion - skrzydlaty syn Achillesa i Heleny, spłodzony na Wyspach Szczęśliwych gdzie rodzice przebywali po śmierci.

Europa - córka Telefassy i Agenora. Siostra Kadmosa- przyszłego założyciela Teb. Zakochany w niej Zeus pod postacią białego byka ze złotymi rogami, tak łagodnego, że królewna usiadła mu na grzbiecie. Zeus uprowadził Europę na Kretę. Pod platanem bóg posiadł dziewczynę, a swoją byczą postać umieścił na firmamencie jako konstelację Byka. Europa została matką Minosa, Radamantysa i Sarpedona. Później poślubiła Asteriosa ("Słonecznego"), króla Krety, który adoptował jej synów. Byk został przez bogów przeniesiony między gwiazdy. Jako rodzaj rekompensaty za to, że Europa nie była już dziewicą Zeus podarował Asteriosowi Talosa, potężnego wojownika z brązu, który miał za zadanie bronić ich państwa.

Eurysteusz - król Myken, wnuk Perseusza i Ariadny. Syn Stenelosa i Nikippe. Został królem dzięki podstępowi Hery, która opóźniła przyjście na świat Heraklesa, przyspieszając jednocześnie narodziny Eurysteusza, ponieważ Zeusbył przekonany, że syn Alkmeny narodzi się pierwszy, zapowiedział iż oczekiwany potomek Perseusza będzie panem Myken. Eurysteusz był przeciwieństwem Heraklesa. Słaby fizycznie i moralnie, niegodny władzy, którą miał nad Heraklesem, za to, że on zabił swą żonę i dzieci (zadał mu dwanaście prac mających doprowadzić go do zguby).

Faon - przewoźnik w Mytylene. Za przewiezienie bezpłatnie Afrodyty ukrytej pod postacią staruszki został obdarzony pięknością i wieczną młodością.

Fedra - druga żona Tezeusza, córka króla Krety Minosa i Pazyfae (Pasifae). Bardzo podobna do swej starszej siostry- Ariadny. Podobnie jak wcześniej jej matka Pazyfae, która urodziła Minotaura, Fedra również została ogarnięta grzeszną żądzą. Fedra zakochała się bez wzajemności w swym pasierbie, Hipolicie, synu Tezeusza z poprzedniego małżeństwa z amazonką. Widząc jak bardzo oburzyło Hippolitosa jej uczucie do niego, Fedra w rozpaczy powiesiła się, pozostawiła jednak Tezeuszowi wiadomość, że Hippolitos usiłował ją zgwałcić. Tezeusz wygnał swojego syna, który później zginął spadając z rydwanu. Według innej wersji Tezeusz przeklął swojego syna i poprosił Posejdona, aby ukarał go śmiercią. Bóg uczynił to, zsyłając morskiego potwora. Fedra zaś, ogarnięta smutkiem i wyrzutami sumienia, popełniła samobójstwo.

Filemon i Baucis - para biednych ludzi, jedynych, którzy przyjęli gościnnie Zeusa wędrującego z Hermesem po kraju. Za ich dobroć Zeus zmienił chatę w świątynię i powierzył ją ich opiece. Po śmierci zmienił ich w drzewa (Filemona- w dąb, Baucis- w lipę), które były splecione sobą korzeniami.

Filoktet - bohater tesalski, jeden z najlepszych łuczników. Był jednym z najlepszych przyjaciół Heraklesa, a także spadkobiercą jego niezawodnego łuku, bez którego Troja, według Pytii, nie mogła być zdobyta. W 10 roku wojny został sprowadzony pod mury Troi.

Fineus - tracki król i wieszczek. Oślepił swoich dwóch synów, gdy ich macocha Idaja fałszywie oskarżyła ich o próbę uwiedzenia jej. Za karę Zeus dał mu do wyboru: utratę życia, albo wzroku. Fineus wybrał to drugie. Jego decyzja, aby żyć w ciemnościach, obraziła Heliosa, który zesłał harpie, aby dręczyły Fineusa. Tortury polegały na kradzieżach pożywienia albo zanieczyszczania go. Fineus omal nie umarł z głodu, ale został uratowany przez synów Boreasza- Kalaisa i Zetesa.

Forbas - rozbójnik z Fokidy, pielgrzymów delfickich zabijał w walce na pięści. Padł z ręki Apollona.

Foroneus - syn Inachosa, uchodził za pierwszego czlowieka i władcę na obszarze później zwanym Peloponezem.

Ganimedes - Słynący z urody syn Trosa, króla Troi, brat Ilosa. Zauroczony jego pięknem Zeus przybrał postać orła i porwał go na Olimp, gdzie Ganimedes został podczaszym bogów. Podobno Zeus chciał też, aby Ganimedes został jego kochankiem. Następnie Hermes podarował Trosowi parę pięknych koni jako wynagrodzenie, zapewniając, że Ganimedes będzie nieśmiertelny.

Hajmon - syn Kreona, króla Teb. Narzeczony Antygony, który po jej śmierci popełnił samobójstwo.

Hektor - Najdzielniejszy bohater trojański, główny dowódca wojny trojańskiej, któremu nikt nie potrafił stawić czoła. Hektor był pięknym i szlachetnym, najstarszym synem króla Priama i Hekuby, bratem Parysa, mężem Andromachy, ojcem Astyanaksa. Przez pomyłkę zabił Patroklosa, przyjaciela i kochanka Achillesa. Ponieważ Achilles obrażony na Agamemnona odmówił udziału w walce Patroklos przywdział jego zbroję, by podnieść na duchu wojowników greckich, wkrótce jednak poniósł śmierć z ręki Hektora. Zabiwszy go, ściągnął na siebie zemstę jego przyjaciela- Achillesa i zginął z jego ręki. Pogrzeb Hektora kończy wydarzenia Iliady.

Hekuba, Hekabe - małżonka Priama, króla Troi. Była matka m.in.: Parysa, Hektora, Kasandry, Troilosa i jeszcze piętnaściorga dzieci. Hekubie śniło się pewnej nocy, że urodziła pochodnię i podpaliła miasto. Sen dotyczył Parysa, będącego sprawcą nieszczęść wojny trojańskiej. Hekuba pozostawała raczej w tle tych wydarzeń. Rozpaczającą po stracie ostatniego z dziewiętnaściorga dzieci bogowie zamienili w sukę. Losy Hekuby, która stała się symbolem nieszczęścia, dostarczyły tematów literaturze.

Hellen - Hellen był eponimem Hellenów. Syn Deukaliona i Pyrry. Hellen i jego żona Orseis mieli trzech synów. Przez nich: Dorosa i Eola, oraz wnuków- Jona i Achajosa, stał się protoplastą plemion greckich takich jak: Dorowie, Eolowie, Jonowie i Achajowie.

Hero i Leander - para kochanków. Hero była kapłanką Afrodyty w Sestos nad Hellespontem, Leander zaś mieszkał w Abydos na przeciwległym azjatyckim brzegu cieśniny. Zakochali się w sobie, ale Hero, poświęcona bogini nie mogła go poślubić. By zachować swój związek w tajemnicy, uzgodnili, że Leander będzie co noc przepływał do niej przez Hellespont, wiedziony światłem lampki, którą Hero umieściła w oknie swej izby na wysokiej wieży. O świcie miał on powracać do Abydos. Jednak pewnej nocy burza zgasiła lampkę, Leander stracił orientację i utonął w zimnych nurtach morza. Gdy Hero ujrzała jego zwłoki wyrzucone na brzeg w Sestos, odebrała sobie życie, skacząc ze swej wieży.

Hetery - kobiety o swobodnym trybie życia, piękne i inteligentne m.in. Fryne, Tais, Glikera, Laida.

Hiacynt - ulubieniec Apollina. Zefir spowodował zabicie go rzuconym dyskiem przez Apollina. Po jego śmierci Apollo sprawił, że z jego krwi wyrósł kwiat.

Hippolit, Hippolitos - syn Tezeusza i Amazonki Melanippe. Jego imię zostało mu nadane na cześć królowej Amazonek- Hippolity. Czciciel bogini Artemidy. Zajęty łowami, lekceważył Afrodytę, za co bogini zemściła się, wzniecając w sercu Fedry, drugiej żony Tezeusza, namiętność do niego. Hipolit odtrącił miłość macochy, która z zemsty oskarżyła go przed ojcem o nastawanie na jej cześć. Rozgniewany Tezeusz zwrócił się do Posejdona, aby spowodował jego śmierć.

Hippolita, Hippolite - królowa Amazonek. Właścicielka cudownego pasa, zapewniającego zwycięstwo. Zdobycie go dla córki Eurysteusza było jedną z 12 prac Heraklesa. W czasie walki z nim Hipolita poniosła śmierć.

Ifigenia - córka Agamemnona i Klitajmestry, siostra Elektry i Orestesa. Agamemnon na czele greckiej floty miał wyruszyć pod Troję, przeciwne wiatry zesłane przez Artemidę, zatrzymały jego statki w Aulidzie. Bogini lasów i dzikiej zwierzyny czuła się obrażona z powodu czynów bądź samego Agamemnona, bądź też jego ojca- Atreusa. W każdym razie Artemida domagała się, aby złożono jej w ofierze Ifigenię. Aby sprowadzić dziewczynkę z Myken do portu w beockiej Aulidzie, nie budząc zarazem podejrzeń Klitajmestry, Agamemnon rozgłaszał, że ma ona poślubić tam wielkiego bohatera Achillesa. Ifigenia została w ostatniej chwili uratowana przez Artemidę i zabrana jako kapłanka na Taurydę. Uciekła stamtąd do Grecji z Orestesem przybyłym z polecenia wyroczni po posąg bogini.

Ikar - syn Dedala, z którym na mechanicznych skrzydłach uleciał z Krety. Wbrew zaleceniom ojca za bardzo zbliżył się do Słońca. Wosk skrzydeł stopił się i Ikar runął w morze, które na cześć wydarzenia zostało nazwane Morzem Ikaryjskim, natomiast wyspę, na którą woda wyrzuciła ciało Ikara- Ikaros.

Ikarios - ateńczyk, który gościł u siebie Dionizosa. Bóg wina, chcąc mu się odwdzięczyć, podarował Ikariosowi dzban nieznanego dotąd wina. Ikarios poczęstował nowym trunkiem swoich sąsiadów-pasterzy. Ci, pijani myśleli, że podano im truciznę i zamordowali Ikariosa. Erigone, którą przyprowadził wierny pies, Majra, powiesiła się z rozpaczy, gdy zobaczyła ojca. Za sprawą Dionizosa w jej ślady poszło wiele ateńskich dziewcząt, bóg zdjął z miasta klątwę dopiero, gdy ukarano zabójców Ikariosa i ustanowiono obrzędy przebłagalne.

Iksjon - król Larisy w Tesalii, był synem Flegyasa. Nie chcąc zapłacić Ejoneusowi za rękę jego pięknej córki Dii, Iksjon przygotował pułapkę na swego nic niepodejrzewającego teścia w postaci jamy wypełnionej rozżarzonymi węglami. Ejoneus po przybyciu z wizytą do Larisy wpadł do jamy i poniósł śmierć. W ten sposób Iksjon stał się pierwszym człowiekiem, który przelał krew członka rodziny. Skażony tą zbrodnią, tesalski władca nie mógł już w sposób właściwy rządzić swym krajem. Zapewne skrywana namiętność Zeusa do Dii skłoniła boga do obmyślenia specjalnego rytuału oczyszczenia dla Iksjona. Początkowo Iksjon okazywał mu swą wdzięczność, wkrótce jednak ośmielił się zalecać do Hery, małżonki Zeusa. Zeus przygotował więc pułapkę, łudząc Iksjona obłokiem wiernie przypominającym postać Hery i zwabiając go, by zgwałcił ten obłok. Karą za ten postępek było zesłanie do Tartaru. Ze związku Chmury z Iksjonem zrodził się centaur Chiron.

Ino - córka króla Teb Kadmosa i Harmonii. Wychowała Dionizosa. Gdy Hera dowiedziała się o tym spowodowała, że Ino w ataku szału zabiła własne dzieci, później zaś sama popełniła samobójstwo, rzucając się z urwiska do morza. Według innej wersji Ino skoczyła do morza wraz ze swym młodszym synem Melikertesem. Oboje zostali bóstwami morskimi.

Jazon - "Uzdrowiciel". Wychowanek Chirona. Był wodzem wyprawy Argonautów, synem Ajzona, króla Jolkos w Tesalii i Filyry. Chcąc odzyskać od przyrodniego brata ojca, Peliasa utracony tron, zobowiązał się odebrać od króla Kolchidy złote runo. Pomogła mu w tym Medea, którą później poślubił, lecz wkrótce porzucił dla innej. Pelias zginął dzięki czarom Medei. Przebrana za starą kobietę wmówiła córkom Peliasa, że może zwrócić mu młodość, jak to wcześniej zrobiła przy nich z jagnięciem. Wystarczyło tylko poćwiartować ojca i wrzucić do kotła. Oczywiście nie udało się i Jazon objął należny mu tron. Później porzucił Medeę dla Glauke. Wściekła Medea zamordowała Glauke oraz trzech synów, których miała z Jazonem. Samotny i pogrążony w smutku Jazon panował w Koryncie aż do dnia, gdy usiadł w cieniu swego dawnego statku Argo i zmurszała belka spadła i roztrzaskała mu czaszkę.

Kadmos - syn Telefassy i Agenora, króla fenickiego Tyru. Mąż Harmonii. Brat Europy. Był ojcem Ino, Agaue, Autonoe i Semele oraz Polidora. Wraz z czterema braćmi poszukiwał uprowadzonej Europy. W czasie tych poszukiwań przybył do Pytii. Wyrocznia kazała mu zapomnieć o Europie i doradziła, że powinien on odnaleźć krowę ze znakiem księżyca na boku. Za nią miał podążać i zbudować nowe miasto w miejscu, gdzie położy się ona aby odpocząć. Z polecenia wyroczni założył w tym miejscu gród Kadmea, który był zawiązkiem późniejszego miasta Teb. Miał na łące zebrać kamienie i rzucać je za siebie. Z kamieni tych wyrośli wojownicy, którzy rozpoczęli ze sobą walkę. Ci, którzy przeżyli założyli wraz z Kadmosem gród. Imiona zasianych ludzi to: Echion- "Żmija", Udajos- "Pochodzący z Ziemi", Chtonios- "Z Gleby", Hyperenor- "Człowiek, Który się Wspina" oraz Peloros- "Wąż". Po śmierci został wraz ze swą żoną został zamieniony w węża.

Kalchas - wieszcz. Towarzyszył wojskom w wyprawie przeciwko Troi i wygłosił wiele trafnych przepowiedni. Trafnie przepowiedział, że wojna trojańska trwać będzie dziesięć lat. Istniała przepowiednia, że Kalchas umrze, gdy spotka wieszczka mądrzejszego od siebie. Pokonany został w sztuce wieszczenia przez Mopsosa, i umarł ze zmartwienia. Świątynia, która została poświęcona Kalchasowi znajdowała się w Apuli.

Kasjopeja - żona Cefeusa, króla Etiopii, matka Andromedy. Swą próżnością i pysznieniem się urodą zirytowała Amfitrytę. Na jej prośbę Posejdon zesłał na kraj powódź i smoka, któremu musiano poświęcić Andromedę. Cefeusz, Kasjopea i Andromeda zostali po śmierci przeniesieni między gwiazdy.

Kassandra, Aleksandra - córka Priama i Hekuby. Ukochana Apolla, od którego otrzymała dar wieszczy. Ponieważ nie odwzajemniła jego uczucia, ukarał ją. Nikt nie wierzył jej przepowiedniom. Po zdobyciu Troi stała się branką Agamemnona, zamordowana wraz z nim przez Klitajmestrę i Egista.

Kedalion - znakomity kowal, nauczyciel Hefajstosa. Pomógł Orionowi odzyskać wzrok.

Kleobis i Biton - synowie Kidypy, kapłanki Hery w Argos. Z powodu braku wołów sami zaprzęgli się do wozu matki, aby ją zawieźć do świątyni (która znajdowała się około 8 km). Kidypa wzruszona okazaną jej czcią, prosiła boginię o największe szczęście dla synów. Wówczas Hera zesłała im śmierć w czasie snu. Kleobis i Biton byli symbolami miłości synowskiej.

Koronis - ukochana Apollona, któremu urodziła syna Asklepiosa.

Kreon - władca miasta Teb, po śmierci króla Lajosa, a także ponownie po wygnaniu Edypa z miasta. Kreon był bratem Jokasty. Oddał władzę w Tebach Etoklesowi i Polinikowi, mieli się zmieniać na tronie co roku. W wyniku zarządzeń Kreona po śmierci Eteoklesa i Polinika, przyczynił się do śmierci Antygony, Hajmona, a także swej własnej żony - Eurydyki (na wieść o losie syna odebrała sobie życie).

Kyparissos - myśliwy z Beocji, który ogromnie rozpaczał, gdyż niechcący zabił swego ulubionego jelenia. Poprosił, więc Apolla, aby ten zrobił coś, co pomogłoby mu przestać cierpieć. Apollo spełnił prośbę i zmienił Kyparisossa w drzewo cyprysowe, symbol bólu i żałoby.

Laokoon - Trojanin, kapłan Apolla. Sprzeciwiał się wprowadzeniu do miasta konia trojańskiego i za to został wraz z synami uduszony przez dwa olbrzymie węże morskie zesłane przez bogów.

Laomedont - król Troi, ojciec Priama i Hezjone. Mąż Styrmo. Laomedont znany jest z niechęci do Apolla i Posejdona. Kiedy spisku przeciw Zeusowi Posejdon i Apollo, za karę musieli przybrać ludzką postać i udać się na ziemię, by pomóc w budowaniu Troi. Laomedont zamiast zapłacić bogom za wykonaną pracę obraził ich i wyrzucił. Od tego czasu Posejdon i Apollo stali się wrogami Troi. Posejdon posyłał nawet pod mury potwora, który pustoszył ziemię i porywał mieszkańców. Wyrocznia przepowiedziała, że trzeba dać na pożarcie Hezjone, aby ułaskawić bogów. W ostatniej chwili dziewczynę uratował Herakles.

Lapici - lud z Tesalii w północnej Grecji. Lapici pojawiają się kilkakrotnie w mitach, np. w centauromachii, po tym jak centaury przerwały wesele Pejritoosa, króla Lapitów i chciały uprowadzić pannę młodą, Hippodamię. Tezeusz, będący gościem na weselu, pomógł Lapitom w zwycięstwie.

Latona - za sprawą Zeusa matka Apollona i Artemidy.

Leda Leda

Leda - żona Tyndareosa, króla Sparty. Ze związku Ledy z Zeusem, który przybrał postać pięknego łabędzia miały pochodzić dwa jaja, z których wykluli się: Kastor i Polluks oraz Helena i Dioskurowie lub w innej wersji Helena i Polluks, a z drugiego Kastor i Klitajmestra.

Leukon - syn Atamasa, króla Beocji i Nefele. Brat Fryksosa i Helle. Kiedy Hera zesłała szaleństwo na Atamasa, za opiekę nad Dionizosem, ten zabił Leukona, wziąwszy go za jelenia.

Likaon - założyciel i król Arkadii, słynący z okrucieństwa i bezwzględności. Syn Pelazgosa. Likaon miał 20 lub 50 synów. Obnosił się ze swoją pychą i przyczynił się do szczerzenia się rozwiązłości na świecie, na którą bogowie nie mogli już patrzeć. Kiedyś chcąc pokazać, że bogowie wcale nie są nieomylni on i jego synowie podali samemu Zeusowi zupę z podrobów, w której zmieszali wnętrzności jednego z synów- Nyktimosa z flakami owiec i krów. Podstęp nie udał się, a rozgniewany bóg spalił pałac winowajcy, a jego samego zamienił w wilka, Nyktimosa zaś przywrócił do życia. Po tym zdarzeniu bogowie spowodowali potop, by wytępić niewdzięczną rasę ludzką.

Likurg - król Tracji. Przeciwstawił się Dionizosowi, gdy ten podróżował, rozpowszechniając po całym świecie wino. Likurg porwał cały jego orszak, a sam bóg wina musiał uciekać do morza. Jednak, gdy wrócił zesłał obłęd na Likurga, który zabił własnego syna, myśląc, że to krzak winorośli. Potem Dionizos uwolnił swój orszak. Po zbrodni Likurga ziemia przestała rodzić, a wyrocznia przepowiedziała, że to się nie zmieni, dopóki Likurg nie poniesie kary za swój czyn. Król Tracji został przez własnych poddanych przywiązany do czterech koni i rozszarpany.

Linkeus - syn króla Afareusa i królowej Arene z Messenii. Był jednym z Argonautów i podobno miał tak bystry wzrok, że widział nawet pod ziemią.

Lynkeus - król Argos, syn Ajgyptosa i mąż Hypermnestry. Byli przodkami herosa Perseusza.

Medea - czarodziejka, córka Ajetesa, króla Kolchidy, właściciela złotego runa. Medea zakochała się w Jazonie, umożliwiła mu zdobycie runa i uciekła z Argonautami. Morderczyni swego brata, którego posiekała, przez co statek mógł umknąć przed pościgiem ojca. Porzucona przez Jazona zabiła rywalkę oraz swoje dzieci i uciekła do Aten. Została wypędzona za próbę zabicia Tezeusza.

Megajra, Megara - córka króla Teb Kreona i pierwsza żona Heraklesa, którą ten zabił w napadzie szaleństwa zesłanego na niego przez Herę.

Meleager - syn króla Kalidonu, Ojneusa, i Altei. Był uczestnikiem łowów kalidońskich. W sporze o trofeum przyznane przez niego Atalancie Meleager zabił swych wujów. Altea przeklinając syna spaliła głownię, z którą było związane jego życie (gdy był małym chłopcem Mojry obdarowały go sławą itd., ale pozostał warunek, że głownia nie może się spalić), Meleager zginął w męczarniach.

Melissa - kapłanka Demeter. Dlatego, że nie zdradziła boskich tajemnic została rozszarpana przez sąsiadki. Z kawałków jej ciała bogini stworzyła pszczoły.

Menelaos Menelaos

Menelaos - w "Iliadzie" przedstawiany był jako król Sparty, mąż Heleny, brat Agamemnona. Jeden z wodzów greckich walczących pod Troją. Po zdobyciu miasta i odzyskaniu Heleny wrócił z żoną do Sparty. Córką Menelaosa była Hermione, późniejsza żona Neoptolemosa.

Mentor - mieszkaniec Itaki, przyjaciel Odyseusza. Wyruszając pod Troję Odyseusz powierzył mu opiekę nad żoną- Penelopą, synem- Telemachem i domem. Postać Mentora przybrała Atena towarzysząc Telemachowi w poszukiwaniu ojca.

Midas - legendarny król Frygii. Z jego imieniem wiąże się wiele legend, wśród których najsłynniejszą jest mówiąca o "dotyku Midasa". Otóż zdarzyło się, że Midas znalazł w swoim ogrodzie śpiącego, pijanego Satyra, którego odprowadził do Dionizosa. W zamian za ten uczynek Dionizos zobowiązał się spełnić jedno życzenie Midasa. Król poprosił więc, żeby wszystko, czego dotknie, zamieniło się w złoto. Bóg spełnił to życzenie. Gdy jednak okazało się, że odnosi się to również do pokarmu, Midas błagał boga, by odebrał mu ten dar. Legenda niewątpliwie czyni aluzję do bogactwa Frygii i później Lidii: te dwa bowiem kraje były bajecznie bogate i wypuściły pierwsze znane Grekom monety.

Narcyz, Narkissos - "Odurzający". Młodzieniec o niezwykłej urodzie. Za nieodwzajemnienie uczuć Echo i pysznienie się urodą ukarany został miłością do odbicia w wodzie. Nie mogąc osiągnąć przedmiotu swego pożądania umarł. Po śmierci został zmieniony w kwiat nazwany jego imieniem.

Nauplius - król Nauplia, miasta portowego założonego przez jego przodka, który był synem boga Posejdona. Nauplius był Argonautą i ojcem Palamedesa, greckiego wojownika spod Troi, który został ukamienowany przez towarzyszy, kiedy Odyseusz niesłusznie oskarżył go o zdradę. W odwecie za śmierć syna Nauplius namówił żony Greków do popełnienia cudzołóstwa. Potem rozświecał latarnie morskie, które w czasie burzy zwabiły na skałę wiele greckich statków wracających spod Troi. Wskutek tego zatonęły one wraz z załogami. Przez to został zmuszony do ucieczki z Nauplia. Według niektórych przekazów utonął po tym, jak został zwabiony na skałę przez fałszywą latarnię morską.

Nauzykaa Nauzykaa

Nauzykaa - według "Odysei" Homera była córką króla Feaków, Alkinoosa. Za pośrednictwem Nauzykai udało się Atenie wprowadzić Odyseusza, rozbitka, do domu jej ojca.

Neoptolemos, Pyrros - syn Dejdamei i Achillesa. Po śmierci ojca został sprowadzony, na polecenie Pytii, pod Troję, gdzie wsławił się wieloma bohaterskimi czynami. Był jednym z załogi konia trojańskiego. Pomścił śmierć ojca zabijając Priama. Jako brankę otrzymał Andromachę. Po powrocie do Epiru poślubił Hermione, córkę Menelaosa i Heleny. Stało się to przyczyną sporu z Orestesem, któremu uprzednio przyrzeczono ją na żonę. Z zemsty Orestes zabił Neoptolemosa.

Nestor - król miasta Pylos. Najstarszy z wodzów greckich walczących pod Troją, który wsławił się ogromnym doświadczeniem i mądrymi radami. Nestor opowiadał młodszym żołnierzom o swych młodzieńczych latach i dawał im przykład. Po upadku Troi Nestor bezpiecznie wrócił do domu i żył w spokoju jeszcze przez wiele lat.

Niobe - "Śnieżna". Córka Tantala, siostrą Pelopsa, małżonką Amfiona. Miała czternaścioro dzieci, siedmiu synów: Ismenosa, Sipylosa, Tantalosa, Faidimosa, Alfenora, Damasichthona i Ilioneusa. A także siedem córek. Chełpiąc się swym licznym potomstwem, stawiała się wyżej od Leto, matki Apollona i Artemidy. Bóstwa pomściły zniewagę matki- od ich strzał wyginęły wszystkie dzieci Niobe. Rozpaczającą dziewięć dni Niobe i wszystkich Tebańczyków Zeus zmienił w skałę, a Amfion i jego brat Zetos zostali zamordowani później, przez Apollona i Artemidę, w świątyni.

Niobid - Jedno z 14 dzieci Niobe i Amfiona. Wśród Niobidów był siedem dziewcząt i siedmiu chłopców- Ismenos, Sipylos, Tantalos, Faidimos, Alfenor, Damasichthon i Ilioneus.

Nyktimos - najmłodszy syn Likaona, uratowany przez Gaję od kary Zeusa. Za jego panowania nastąpił potop, w czasie którego zginęli wszyscy ludzie z wyjątkiem Deukaliona i jego żony, Pyrry.

Odyseusz - król Itaki, ważna postać "Iliady" i główna postać "Odysei". Odys był synem Laertesa i Anriklei. Według niektórych przekazów był synem Syzyfa, po którym podobno odziedziczył przebiegłość i podstępność, z których słynął. Odys po raz pierwszy wykorzystał swój spryt, kiedy ubiegał się o rękę Heleny, przybranej córki Tyndareosa. Odys doradził Tyndareosowi, żeby dla zapobieżenia buntowi odrzuconych konkurentów do ręki Heleny zmusił ich do złożenia przysięgi, że będą stać na straży honoru tego, którego wybierze na jej męża. Tyndareos zgodził się na to i na męża swojej córki wybrał Menelaosa. Odys i inni książęta podjęli się bronić Menelaosa, gdyby jego honor doznał uszczerbku. Tyndareos w nagrodę za tę radę przyrzekł Odysowi rękę swej bratanicy Penelopy. Kiedy Helena uciekła z Parysem, wszyscy byli konkurenci przybyli do Menelaosa i zorganizowali wyprawę wojenną przeciwko Troi pod dowództwem Agamemnona. Odys nie chciał walczyć, dlatego zaczął orać morski brzeg, aby wszyscy wzięli go za szalonego. Jednak Palamedes odkrył, że udaje i zmusił go do powiedzenia prawdy. Dlatego Odys spiskował, aby doprowadzić do śmierci Palamedesa. W obozie pod Troją podłożył złoto do jego namiotu i ogłosił, że to trojańska zapłata za szpiegowanie. Palamedesa uznano za zdrajcę i został ukamienowany przez towarzyszy. Później, w czasie oblężenia Troi, Odys zbudował słynnego konia, w którym ukryli się greccy wojownicy i przedostali się poza mury obronne. Po upadku Troi powracające greckie statki rozproszyły się podczas sztormu, a statki Odysa za bardzo oddaliły się od reszty flotylli. Zapoczątkowało to wędrówki opisane w "Odysei". Po ucichnięciu sztormu Odys i jego załoga przybyli do miasta Kikonów, które splądrowali. Kolejna burza zagnała ich do strefy czarów i potworów. Najpierw przybyli do brzegu wyspy Lotofagów, której mieszkańcy poczęstowali kilku członków załogi kwiatami lotosu. Zjedzenie tych kwiatów spowodowało u nich wymazanie pamięci i zapadnięcie w stan letargu, tak że trzeba było ich zabrać z powrotem na statki. Następna kraina była zamieszkana przez cyklopów, potwornych jednookich pasterzy. Jeden z nich, imieniem Polifem, porwał Odysa i kilku członków jego załogi do swojej jaskini i zaczął ich pożerać. Odys upił potwora i powiedział, że nazywa się "Nikt". Kiedy Polifem leżał w pijackim otępieniu, heros wraz z ocalałymi towarzyszami wbili w jego oko płonący kołek drewniany, aż potwór zaczął krzyczeć. Zwabieni jego krzykiem inni cyklopi przybyli, by zobaczyć, co się stało, ale kiedy na pytanie, czy ktoś go skrzywdził, usłyszeli odpowiedź "Nikt" odeszli, myśląc, że nic się nie stało. Kiedy oślepiony cyklop wstał następnego ranka i odsunął głaz od wejścia do jaskini, aby wypuścić owce na pastwisko, Grecy, przyczepieni do brzuchów zwierząt, wydostali się z jaskini i uciekli. Posejdon, za oślepienie syna skazał Odysa na 10 lat wędrówki po morzach. Następnie Odys przybył na wyspę Eola, który podarował mu worek, a w nim zamknięte nie sprzyjające wiaty. Odys wypłynął w drogę powrotną do domu, ale kiedy ze statku można było dostrzec brzeg Itaki, jeden z członków załogi w czasie, gdy Odys spał, otworzył worek z wiatrami, które zagnały statki do krainy Lajstrygonów. Owi olbrzymi kanibale zatopili wszystkie statki, z wyjątkiem jednego i pożarli ich załogi. Na ocalałym statku Odys przybył na wyspę czarodziejki Kirke. Połowa załogi udała się do jej pałacu. Czarodziejka zamieniła żeglarzy w świnie i zamknęła w chlewie. Wspomagany przez boga Hermesa, za pomocą magicznej rośliny Odys uodpornił się na czary Kirke i zmusił ją do uwolnienia jego towarzyszy. Grecy pozostali przez rok u Kirke, która doradziła Odysowi, aby zwrócił się z pytaniem o przyszłość do niewidomego wieszcza Tejrezjasza. Tejrezjasz powiedział mu, aby udał się do krainy zmarłych i złożył ofiarę Posejdonowi. W krainie zmarłych Odys spotkał wielkich zmarłych herosów, takich jak Achilles lub Ajas. Z krainy zmarłych Odys pożeglował na wyspę Syren. Ich piękny głos wabił i uśmiercał żeglarzy. Jedynie Odys zalepiwszy uszy towarzyszom, wysłuchał ich śpiewu przywiązany do masztu. Kiedy Odys przeżył, pokonane syreny rzuciły się do morza. Później statek szczęśliwie przepłynął między Scyllą i Charybdą i przybył na wyspę Heliosa, gdzie został unieruchomiony przez ciszę morską. Postępując wbrew radzie Kirke głodująca załoga zabiła kilka sztuk bydła należących do Heliosa. Rozwścieczony Helios zniszczył statek i załogę, poza Odysem. Został wyrzucony na brzeg wyspy, zamieszkałej przez okeanidę Kalipso, która zatrzymała go na 8 lat w charakterze kochanka. Po interwencji Ateny Kalipso uwolniła Odysa, który pożeglował na tratwie na wyspę Feaków. Król Alkinoos odesłał Odysa do domu na czarodziejskim statku. Po powrocie Odys nie od razu przyznał się kim jest. Przekonał się, że Penelopa pomimo wielu zalotników nie zapomniała o nim, tak samo jak lud. Przy pomocy Telemacha zabił zalotników i wrocił do żony. Po wielu latach Odys został zabity przez syna ze związku z Kirke- Telegona.

Ojleus - wnuk Posejdona. Król Lokrydy. Jeden z Argonautów, ojciec Ajasa.

Oknos - alegoryczna postać w Hadesie, człowiek skręcający powróz, który przegryza stojąca obok oślica – symbol niekończącego się zajęcia.

Omfale - królowa Lidii, u której Herakles odbywał karę za zabicie Ifitosa. Mówiono, że na jej dworze kobiety chodzą na polowanie, a mężczyźni odziani w suknie zajmują się tkaniem. Zakochany w Omfale Herakles powierzył jej lwią skórę i maczugę, sam zaś ubrawszy kobiecą odzież prządł wełnę.

Orestes - "Góral". Syn Agamemnona i Klitajmestry, brat Elektry i Ifigeni. Król Myken. Z woli Apollona mściciel ojca, morderca matki i jej kochanka- Egista (Aigistosa), sprawców śmierci Agamemnona. Ścigany wraz z Elektrą przez Erynie, oczyścił się z winy za zbrodnie unosząc z Taurydy posąg Artemidy. Po zgładzeniu Neoptolemosa poślubił Hermionę, córkę Heleny.

Orion - "Mieszkaniec Gór". Zabijał zwierzęta wyrządzające szkody. Myśliwy z beockiej Hyrii, olbrzym o niezwykłej urodzie, w którym zakochała się sama bogini Eos. Syn Posejdona i Euryale. Kiedy chciał przespać się z Merope, jej ojciec dowiedziawszy się o tym kazał wyłupić Orionowi oczy. Jednak na prośbę Eos wzrok przywrócił mu jej brat- Helios. Beockim przydomkiem Oriona było imię Kandaon. Zginął od ukłucia skorpiona nasłanego przez Artemidę za próbę napadnięcia na jej dziewictwo. Według innej legendy Artemida, bogini Księżyca i łowów, zakochała się w nim do tego stopnia, że zapomniała o rozświetleniu nocnego nieba. Jej bliźniaczy brat Apollo ujrzał raz Oriona wypływającego daleko w morze i wyzwał Artemidę, by spróbowała trafić strzałą w niemożliwy do rozpoznania cel. Bogini, oczywiście trafiła, ale swoją pomyłkę zrozumiała dopiero wtedy, gdy fale wyrzuciły na brzeg martwe ciało Oriona. Zbolała z rozpaczy bogini umieściła go na niebie wraz z jego psami myśliwskimi, a jej smutek ma tłumaczyć chłód księżycowego blasku.

Palamedes - książę wojownik, syn Naupliusa. Podstępnie zmusił Odyseusza do udziału w wojnie, za co został fałszywie oskarżony o zdradę i ukamienowany. Wynalazł system miar i wag, grę w kości.

Pandora Pandora

Pandora - "Obdarowana przez wszystkich". Pierwsza kobieta- "plaga" zesłana przez bogów za to, że Prometeusz wykradł i podarował ludziom ogień. Wykuł ją Hefajstos, Zeus ją ożywił, Atena nauczyła ją tkania i haftowania, Charyty obdarzyły wdziękiem, Hermes nauczył wymowy i dowcipu, a Afrodyta obdarzyła pięknością. Była jednak głupia, złośliwa i leniwa. Bogowie zesłali ją na ziemię i wysłali do brata Prometeusza, wolno myślącego Epimeteusza, który pojął ją za żonę. Ich córką była Pyrra, przyszła żona Deukaliona. Pandora powodowana ciekawością, otworzyła darowane jej gliniane naczynie- "puszkę Pandory" i z której natychmiast wyszły żmije, węże, skorpiony, pająki, gady, płazy, choroby i wszystkie nieszczęścia gnębiące odtąd ziemię. Kiedy na dnie puszki pojawiła się mglista postać kobiety- Nadzieja, Pandora szybko zamknęła wieko. Lub: W posagu otrzymała puszkę, której nie wolno jej było otwierać. Jej mąż Epimeteusz ulegając namowom żony otworzył puszkę, z której wydostały się nędza, choroby i nieszczęścia.

Parys - Aleksander "Obrońca Ludzi". Bphater "Iliady", syn króla Troi, Priama, i Hekuby. Wobec przepowiedni, że stanie się zgubą Troi, usunięty po urodzeniu z domu. Znaleziony i wychowany przez pasterzy, stał się sędzią w sporze trzech bogiń o złote jabłko rzucone przez Eris. Mając w nagrodę do wyboru władzę królewską, sławę wojenną i najpiękniejszą kobietę za żonę, przyznał jabłko Afrodycie, która przyrzekła mu Helenę. Zginął trafiony zatrutą strzałą z łuku Filokteta.

Pelasgos - Pierwszy człowiek. Pelasgos powstał z gleby Arkadii na środkowym Peloponezie. Był praojcem mitycznego plemienia Pelazgów, którzy mieli niegdyś zamieszkiwać Peloponez i Tesalię.

Peleus - "Błotnisty". Król Ftyii. Syn Ajakosa i Endeis. Wziął udział w wyprawie Argonautów i w polowaniu Meleagera na dzika kalidońskiego. Mąż Tetydy, ojciec Achillesa. To właśnie na weselu Peleusa i Tetydy wydarzył się incydent z jabłkiem niezgody, który rzuciła Eris. Jabłko niezgody "dla najpiękniejszej" było pośrednią przyczyną wojny trojańskiej, gdyż chciały je zdobyć trzy boginie: Hera, Atena i Arodyta. Po śmierci Peleusowi nadano nieśmiertelność i udał się z Tetydą w głębiny morskie, aby w nich zamieszkać.

Pelops - syn Tantala, ojciec Atreusa i Tyestesa. Jako młodzieniec został zabity przez ojca, poćwiartowany i w formie potrawy podany na ucztę bogom. Wskrzeszony przebywał przez jakiś czas na Olimpie. Ponieważ Demeter nadjadła kawałek jego łopatki wstawiono mu nową, z kości słoniowej. Od tej pory każdy jego potomek miał w tym miejscu dużą, białą bliznę.

Penelopa - małżonka Odyseusza, matka Telemacha, wzór wierności małżeńskiej. Aż dwadzieścia lat czekała na powrót męża spod Troi. Napastowana przez zalotników, odkładała wybór nowego męża do ukończenia całunu śmiertelnego dla swego teścia, przy czym co utkała w dzień, pruła nocą.

Penfetes - syn Hefajstosa. Rozbójnik, który został pokonany przez Tezeusza.

Penteus - Król Teb, syn Echina oraz Agaue, córki Kadmosa. Penteus dowiedział się, że wszystkie Tebanki opuściły miasto i udały się na wzgórza, podążając ekstatycznie za "Nieznajomym ze Wschodu", który głosił kult Dionizosa. Nieznajomy (w rzeczywistości był to Dionizos w przebraniu) został na rozkaz Penteusa pojmany, ale z łatwością uciekł. Namowie Penteusa, aby poszedł na wzgórza i z ukrycia przypatrzy się orgiastycznym zabawom bachantek. Jednak kobiety na czele z jego matką Agaue wytropiły go i w dionizyjskim szale, biorąc za lwa, rozszarpały na strzępy.

Perses - syn herosa Perseusza i Andromedy. Persesa wychowywali dziadkowie: król Etiopii Cefeusz i królowa Kasjopeja. Został wielkim zdobywcą, od jego imiona pochodzi podobno nazwa Persji.

Pigmalion - król Cypru, doskonały rzeźbiarz. Syn Belosa. Pigmalion zakochał się w wykonanym przez siebie posągu kobiety (przedstawiającą Afrodytę), przed którym siedział dzień i noc prosząc bogów o ożywienie go. W końcu Afrodyta ożywiła posąg i nadała mu imię Galatea.

Polibos - król Koryntu, mąż Merope i przybrany ojciec Edypa.

Poliksena - najmłodsza córka Priama, i Hekuby. Po zdobyciu Troi została złożona przez Neoptolemosa w ofierze na grobie Achillesa.

Polinik, Polinejkese - syn Edypa i Jokasty, brat Eteoklesa, Antygony i Ismeny. Po śmierci lub wygnaniu ich ojca dwaj bracia mieli na zmianę, przez rok sprawować władzę w Tebach. Jednak w wyniku klątwy rzuconej na ich ród przez wygnanego ojca, bracia pokłócili się o władzę w Tebach, a Eteokles nie chciał oddać władzy. Bracia, podjudzani przez Kreona stanęli w wojnie po przeciwnych stronach. Zginęli obaj zabijając się nawzajem podczas wyprawy znanej jako "Wyprawa Siedmiu Przeciw Tebom". Etokles stanął w obronie Teb, a Polinik próbował je zdobyć, przyłączając się do wroga. Panujący zawczasu Tebami Kreon zabronił grzebać poległego Polinika, gdyż uznał go za zdrajcę i najeźdźcę. Jego gnijące ciało przysypała piachem Antygona, za co została skazana na śmierć.

Priam - syn Laomedonta i Styrmo. Król Troi, mąż frygijskiej księżniczki Hekuby, z którą miał dziewiętnaścioro dzieci (z innych żon miał jeszcze dwadzieścia jeden dzieci), m.in. Kassandrę (złowróżbną wieszczkę), Medesykastę, Laodikę (najurodziwszą z sióstr) i Poliksenę, Polidora (najmłodszego), Hektora (największego herosa Troi), Parysa, Likaona, Mestora, Troilosa, Helenosa i Dejfobosa. Pod jego rządami Troja stała się potężnym i bogatym miastem. Hekubie przyśnił się sen, że jej dziecko doprowadzi do zniszczenia Troi, w następstwie czego Priam wyrzucił Parysa z miasta.

Prokrust, Prokrustes, Damastes - zbój attycki, syn Posejdona. Podróżnych, których udało mu się schwytać rozciągał na łożu i do jego długości dopasowywał ciała swych ofiar, naciągając je lub obcinając im członki. Zabity przez Tezeusza. Gdy olbrzym zaciągnął go do jaskini Tezeusz podstępem rzucił go na łoże, a ponieważ olbrzym był o głowę niższy heros odciął mu głowę.

Protesilaos i Laodamia - Małżeństwo. Na prośbę Laodamii bogowie pozwolili Protesilaosowi, jednemu z wodzów greckich pod Troją i pierwszej ofierze tej wojny, na krótko wrócić na ziemię. Kiedy odszedł, Laodamia popełniła samobójstwo. Według innej wersji Laodamia, gdy ojciec kazał zniszczyć ukochany przez nią woskowy posąg męża, rzuciła się za nim w ogień.

Salmoneus - syn Ajolosa, brat Atamasa i Syzyfa. Salmoneus był królem miasta Salmone w Elidzie i niezwykle pysznym człowiekiem. Ośmielił się naśladować samego Zeusa. Kazał zbudować sobie wóz, którego kute koła powodowały ogłuszający hałas przypominający grzmoty. Rzucał też zapalone pochodnie jako błyskawice. Uśmiercił go Zeus, rażąc piorunem.

Semele - Królewna tebańska, córka Kadmosa i Harmonii, siostra Agaue, Autonoe, Inony i Polidora. Zeus objawił się jej pod postacią pięknego młodzieńca, co wzbudziło zazdrość Hery. Za jego sprawą została matką Dionizosa. Za podszeptem Hery Semele poprosiła by Zeus ukazał się jej w całym majestacie i nieszczęsna zginęła od żaru piorunów, kiedy Zeus, spełniając jej prośbę, pojawił się przed nią jako bóg. W miejscu gdzie się spaliła pojawiło się małe dziecko, które Zeus umieścił sobie w udzie, gdzie rozwijało się przez dziewięć miesięcy.

Sinis - Zbój przy drodze do Koryntu. Czyhał na podróżnych i przywiązywał ich do dwóch drzew. Następnie prostował je, powodując rozerwanie ofiary. Zabity w ten sposób przez herosa Tezeusza.

Skiron - zbój Attycki grasujący nad brzegiem morza, który napadał na podróżnych w pobliżu Megary. Skiron prosił napotkanych wędrowców, aby umyli mu stopy, ale kiedy tylko się schylali, aby uczynić zadość jego prośbie, strącał ich z urwiska do morza, na pożarcie olbrzymiemu żółwiowi. Został strącony do tego samego urwiska przez Tezeusza.

Stentor - herold biorący udział w wojnie trojańskiej. Znany był z zadziwiająco silnego głosu.

Sybilla - wieszczka. Pierwotnie znano jedną, w pierwszym wieku p.n.e. wymieniano ich dziesięć, wśród nich Sybillę Kumańską. Od niej pochodzą Księgi sybilińskie.

Tejrezjasz - Słynny z mądrości niewidomy wieszczek tebański. Syn nimfy Chariklo. Tejrezjasz ujrzał przypadkiem Atenę w kąpieli, za co bogini pozbawiła go wzroku, lecz w zamian obdarzyła siłą wieszczą. Lub w sporze między Zeusem i Herą opowiedział się po stronie ojca bogów. Rozgniewana Hera oślepiła Tejrezjasza, natomiast Zeus dał mu moc wieszczą i długie życie (przeżył siedem pokoleń). Między innymi Tejrezjasz odkrył zbrodnie popełnione przez Edypa.

Telemach - syn Odyseusza i Penelopy. Przed wyprawą ojca pod Troję oddany pod opiekę Mentorowi. Poszukiwaniu Odyseusza przez Telemacha są poświęcone cztery pierwsze księgi Odysei. Po powrocie ojca do Itaki pomógł mu w usunięciu zalotników matki.

Tezeusz - heros ateński. Syn Egeusza, króla Aten, i Ajtry, córki władcy miasta Trojdzena. Wychowany przez dziadka, gdy dorósł, udał się do Aten. Rozpoznany przez ojca po swoim mieczu i sandałach, uniknął śmierci z rąk Medei. Ateny uwolnił od daniny na rzecz Minotaura. Podczas powrotu z Krety stał się mimowolnym sprawcą śmierci swego ojca- Egeusza. Był uczestnikiem wielu słynnych wypraw herosów greckich, m.in. wyprawy Argonautów, na Amazonki, do Hadesu w celu uprowadzenia Persefony. Po tej wyprawie został zatrzymany w Podziemiu i po dłuższym czasie uwolniony przez Heraklesa, utracił tron. Zabity podstępnie przez Likomedesa, króla Skyros.

Titonos - syn Laomedonta, brat Priama. Zakochana w nim żona- Eos poprosiła Zeusa by obdarzył go nieśmiertelnością. Zamieszkali w Etiopii, gdzie Eos urodziła synów- Memnona i Emationa. Po kilku latach Titonos zaczął się starzeć, gdyż Eos nie prosiła o wieczną młodość. Dobra bogini nie zostawiła ukochanego w potrzebie. W końcu bogowie ulitowali się nad nimi i zamienili Titonosa w świerszcza.

Triptolemos - heros eleuzyński. Według jednej z wersji syn króla Eleusis, Keleosa i Metaniry. Demeter z wdzięczności za gościnę, udzieloną jej (w czasie poszukiwań Persefony) w domu króla, dała Triptolemosowi pierwsze kłosy zboża i pokazała jak wypiekać chleb. Na jej polecenie Triptolemos objeżdżał świat i uczył ludzi uprawy roli za co został po śmierci sędzią w Hadesie.

Tyestes, Thyestes, Tiestes - syn Pelopsa i Hippodamii, bliźniak Atreusa, ojciec Ajgistosa (Egista), jeden z bohaterów mitów z Argos. Obaj bracia pod namową matki zabili swojego przyrodniego brata Chrysipossa, a potem zbiegli na dwór Stenelaosa, króla mykeńskiego. Po śmierci króla Atreus został mykeńskim królem. Tyestes po romansie z Aerope, żoną Atreusa, został wygnany z Myken. Chcąc się na nim zemścić, wysłał zabójcę Plejstenesa, jednak zamach nie powiódł się i morderca zginął. Tyestes został zaproszony przez Atreusa na ucztę, który podał mu jako dania ciała jego dzieci. Tyestes rzucił na brata klątwę, która dotknęła zarazą Mykeny, a sam schronił się u władcy Tesprotów. Ajgistos, syn Tyestesa i jego córki Pelopii, zabił Atreusa i oddał swojemu ojcu tron Myken.

Strona główna

Mitologia

Powstanie świata

Ogólnie o mitologii

Galeria grafik - Smoki

Wyszukiwarka

Bibliografia
dy>