-- PRZEDMOWA
-- OD AUTORA
1. RODOWÓD ŚWIADKÓW JEHOWY
2. BÓSTWO CHRYSTUSA
3. „ZRODZONY A NIE STWORZONY”
4. BRACIA I SIOSTRY CHRYSTUSA
5. CHRYSTUS I ARCHANIOŁ MICHAŁ
6. KRZYŻ CZY PAL?
7. ZMARTWYCHWSTANIE CHRYSTUSA
8. POWRÓT PANA
9. 1000 LAT KRÓLOWANIA
10. IMIĘ CHRYSTUSA
11. IMIĘ BOŻE
12. IMIĘ BOŻE W BIBLII 1000-LECIA
13. IMIĘ JEHOWA W BIBLII NOWEGO ŚWIATA
14. OSOBA DUCHA ŚWIĘTEGO
15. TRÓJCA ŚWIĘTA
16. TRÓJCA ŚW. W PISMACH OJCÓW KOŚCIOŁA
17. MARYJA
18. PRYMAT ŚWIĘTEGO PIOTRA
19. CZY ŚW. PIOTR BYŁ W RZYMIE?
20. DUCHOWE OJCOSTWO
21. ŻYCIE POZAGROBOWE W NAUCE ŚJ
22. DUSZA NIEŚMIERTELNA
23. ŁOTR W RAJU
24. RAJ NA ZIEMI
25. NIEBO I 144 TYSIĄCE
26. ŚWIĘCI PAŃSCY
27. CZYŚCIEC

28. PIEKŁO
29. ARMAGEDON ŚWIADKÓW JEHOWY
30. KRÓLESTWO BOŻE
31. KANON PISMA ŚWIĘTEGO
32. TRADYCJA
33. DEKALOG I OBRAZY
34. NIEDZIELA
35. EUCHARYSTIA
36. CHRZEST
37. SPOWIEDŹ ŚWIĘTA
38. BOŻE NARODZENIE
39. WIELKANOC
40. NIEOMYLNOŚĆ KOŚCIOŁA I OMYLNOŚĆ STRAŻNICY
41. OKREŚLENIA „KOŚCIÓŁ KATOLICKI” I „ŚJ”
42. CELIBAT
43. DŁUGIE SZATY
44. SŁUŻBA GŁOSZENIA
45. SŁUŻBA WOJSKOWA
46. KREW
47. SZATAN W NIEBIE?
48. „CUDOWNA PSZENICA” I DOLARY
49. ROK 1914 I JEGO POKOLENIE
50. ROK 1915 I 1918
51. ROK 1925
52. „BETH-SARIM” J.F.RUTHERFORDA
53. ROK 1975
54. GRANICA ROKU 2000
55. ROK 607 PRZED CHRYSTUSEM
56. MORALNOŚĆ ŚWIADKÓW JEHOWY
--   BIBLIOGRAFIA

Włodzimierz Bednarski

W OBRONIE WIARY
Pismo Święte a nauka Świadków Jehowy, innych sekt i wyznań niekatolickich.

Updated: 2003-06-16. Wyd. 7 poprawione

 


 

PRZEDMOWA

 

      Najliczniejszą sektą w Polsce są świadkowie Jehowy. Liczą około 120 tysięcy członków. Ich oficjalna nazwa brzmi: „Strażnica - Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. Zarejestrowany Związek Wyznania Świadków Jehowy”.

      Jak powinien zachować się katolik w kontakcie ze świadkami Jehowy, zwłaszcza, gdy odwiedzają dom rodzinny, albo gdy razem z nimi pracuje zawodowo lub spotyka się z nimi jako sąsiadami swego zamieszkania?

      Katolik powinien wykazać postawę świadectwa i apostolstwa. Uwydatnia się ona przez zaprezentowanie swej katolickiej godności, związanej z wiarą w Boga w Trójcy, z łącznością z Chrystusem Odkupicielem, z przynależnością do Kościoła, z umiłowaniem Pisma świętego. Trzeba też dać świadectwo prawdzie o swoim życiu w małżeństwie i rodzinie, o wychowaniu i chrześcijańskim świętowaniu niedzieli, o trzeźwości i sprawiedliwości społecznej.

      Obok świadectwa znamionującego postawę katolika trzeba także umieścić dialog. Do podjęcia dialogu ze świadkami Jehowy w formie rozmów, dyskusji, odpierania zarzutów, wyjaśniania prawd katolickiej wiary, mogą poczuwać się tylko ci katolicy, którzy z jednej strony dobrze znają zasady doktrynalne, kultyczne i strukturalne świadków Jehowy, a z drugiej strony dobrze znają prawdy wiary katolickiej, posiadają dobrą znajomość Pisma świętego, jak również umiejętność posługiwania się właściwymi argumentami czy to w obronie wiary, czy też w sile przekonywania dla zjednania tych, którzy tkwią w błędnej niechrześcijańskiej nauce.

      Dialog religijny ze świadkami Jehowy jest bardzo trudny, najczęściej bezowocny. Przyczyn tej sytuacji trzeba doszukiwać się w błędnych, niechrześcijańskich ujęciach podstawowych prawd wiary, dotyczących Boga, człowieka, Kościoła, świata czy eschatologii. Trudność stanowi postawa sekciarska, bardzo ciasna i fanatyczna oraz kształtowanie i utwierdzanie jej we wspólnocie, w której żyją świadkowie Jehowy. Kolejną przyczyną jest częste posługiwanie się Biblią, przy zdecydowanie różnym, błędnym jej interpretowaniu. Wreszcie całe nastawienie wobec religii, chrześcijaństwa, Kościoła, świata, bardzo negatywne, izolujące i potępiające, tworzy wielką przegrodę, którą trudno, najczęściej niemożliwie jest przekroczyć, by dostrzec wartości chrześcijańskie i w pełni ludzkie oraz ku nim się zwrócić.

      Pomimo trudności, katolicy nie mogą i nie powinni zrezygnować z wszystkich dostępnych - według swych kompetencji i możliwości - działań apostolskich i ewangelizacyjnych. Wszyscy muszą być gotowi do dzielenia się tym, co posiadamy w Chrystusie i Kościele, ufając zarazem Bogu, że będzie wspomagał nasze wysiłki i starania swą łaską i błogosławieństwem.

      W realizacji zadań ewangelizacyjnych, w prowadzeniu dialogu ze świadkami Jehowy trzeba korzystać z kompetentnych źródeł. Do nich należy również książka Włodzimierza Bednarskiego „Pismo święte a nauka świadków Jehowy”.

      Autor jest od szeregu lat zaangażowany w dialog ze świadkami Jehowy. Prowadzi on również od kilku lat Diecezjalny Punkt Poradnictwa Religijnego w Gdańsku - Wrzeszczu, ul. Mireckiego 3. Jesteśmy mu wdzięczni za jego informacyjną i apostolską działalność.

      Polecam uwadze czytelników niniejsze opracowanie i zachęcam do owocnego wykorzystania go w obronie wiary i w kompetentnym dialogu religijnym.

      Gdańsk, 20 kwietnia 1996 r.

Bp Zygmunt Pawłowicz

 

*  *  *

 

      Praca Włodzimierza Bednarskiego na temat nauki Świadków Jehowy pt. „Pismo święte a nauka Świadków Jehowy” stanowi doskonałe źródło poznania doktryny tej sekty, jej swoistej interpretacji Biblii, jej historii, a nawet metod działania. Zaletą tej pracy jest przede wszystkim forma dialogu: autor przedstawia tezę Świadków Jehowy i następnie wykazuje, że jest ona błędną, niezgodną z Pismem świętym. Drugą, wielką jej zaletą jest bardzo mocne osadzenie dialogu w tekstach biblijnych. Autor stara się każdy poruszany temat przedstawić na bardzo szerokim tle biblijnym, zbiera - ma się wrażenie - wszystkie możliwe teksty Pisma świętego, które mogą pomóc we właściwym zrozumieniu danej prawdy wiary, lub we właściwym zrozumieniu danego wiersza w Biblii. Autor, doskonały znawca doktryny Świadków Jehowy, wyjaśniając, na czym polega błąd Świadków Jehowy w interpretacji konkretnego tekstu Biblii przewiduje, w jakim kierunku poprowadzą dyskusję i niejako podąża za nimi z nowymi argumentami z Biblii. „Pismo święte a nauka Świadków Jehowy” może być bardzo cenną pomocą dla duszpasterzy i katechetów.

Ks. Andrzej Kowalczyk

Rektor Gdańskiego Kolegium Teologicznego w Gdyni.